Το Bullying έγινε λέξη ελληνική! Η μάστιγα εξαπλώνεται και απειλεί

Της Θέκλας Κυριάκου

Επιλέγουμε να σωπαίνουμε! Επιλέγουμε να τα αγνοούμε! Επιλέγουμε να είμαστε συνένοχοι, πιστεύοντας πως σήμερα έχει εξαλειφθεί! Μέγα λάθος, ο εκφοβισμός υπάρχει και δεν θα πάψει να είναι δίπλα μας, να μας ταλαιπωρεί, να ενδυναμώνει τους θύτες, να οδηγεί τα θύματα στην αυτοκτονία! 

Το φαινόμενο του bullying επηρεάζει καθημερινά δεκάδες παιδιά και ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν φτάνουν στην αυτοκτονία τα στιγματίζει ψυχολογικά για ολόκληρη τη ζωή τους. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Το σχολικό bullying είναι κοινωνικό φαινόμενο κι όσο κλείνουμε τα μάτια τόσο αυτό γιγαντώνεται. Και αυτό δεν το αντιλαμβάνεσαι μέχρι να σου χτυπήσει την πόρτα.

«Μάμα εν θέλω να ξαναπάω σχολείο. Θέλω να φύγω που τούτο το παλιοσχολείο με τούτες τες αππωμένες. Όποιο κοριτσάκι κάνει παρέα μαζί μου, έρχονται τούτες και λαλούν της, να παίξει μαζί τους. Εμένα, εν με θέλουν, τζαι αν πάω στο κύκλο τους, αντιμετωπίζουμε σα να είμαι αόρατη.»

«Κάμνουν γενέθλια τζαι εμένα εν μου λαλούν. Τζαι αν μου πουν εν θέλουν να παίρνω την αδερφή μου»

Και όλα αυτά στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Όταν λαμβάνεις αυτά τα μηνύματα από το παιδί σου, τα συναισθήματα είναι έντονα. Αγωνία, προστασία του παιδιού και θυμός.

Μόλις λοιπόν, άκουσα όλο το ιστορικό πήρα και άναψα. Για δεύτερη φορά, ξανά στο ίδιο έργο θεατές αφού το ξαναπεράσαμε με το μεγαλύτερο μου παιδί.  Είναι η ώρα, που πρέπει να έρθεις ξανά αντιμέτωπη με τους χειρότερους φόβους κάθε μάνας. Έπρεπε να σταθώ η δύναμη και ο βράχος του παιδιού μου, μόλις 11 χρονών.

Φόρτωσα και ξεκίνησα τις διαδικασίες επικοινωνίας με το σχολείο, έτοιμη για μάχη. Όπως δεν επιτρέπω στο παιδί μου να εφαρμόζει τακτικές εκφοβισμού, με καμία δύναμη δε θα επιτρέψω να τις ανεχθεί. Ακολουθήθηκε η νενομισμένη διαδικασία και αναμένουμε τα αποτελέσματα. Οφείλω να ομολογήσω ότι η εκπαιδευτικός χειρίζεται το θέμα άψογα, προφυλάσσοντας και «θύμα» και «θύτες» κάτι που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο δικό μου παιδί.  

Εγώ όμως μέσα μου, δεν έχω εφησυχαστή.  Όταν μάλιστα, μου είχε αναφέρει ότι μπροστά στη δασκάλα είναι διαφορετικές και μετά ξαναγίνονται οι ίδιες, έψαξα λίγο περισσότερο το θέμα.

Έμαθα λοιπόν, για την σχεσιακή επιθετικότητα. Είναι μία ύπουλη, συγκαλυμμένη μορφή bullying που συχνά περνά απαρατήρητη από γονείς και εκπαιδευτικούς. Απασχολεί κυρίως παιδιά προ-εφηβικής και εφηβικής ηλικίας, κάποια εκ των οποίων επιχειρούν να τρομοκρατήσουν ή να χειραγωγήσουν άλλα, με τρόπο που να μη γίνεται εύκολα αντιληπτός από τους ενήλικες. Για την ακρίβεια, κάποια παιδιά το καταφέρνουν τόσο περίτεχνα που βρίσκονται πάντα υπεράνω υποψίας.

Κάποιες φορές, η σχεσιακή επιθετικότητα αναφέρεται και ως συναισθηματικό bullying και έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

  • Αποκλεισμός ενός παιδιού από το σύνολο
  • Διάδοση φημών
  • Καταπάτηση εμπιστοσύνης και δημοσιοποίηση μυστικών
  • Επιστράτευση άλλων να αντιπαθούν το παιδί που γίνεται στόχος
  • Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μία συμπεριφορά που παρατηρείται κυρίως μεταξύ των κοριτσιών, ηλικίας από 10 έως 13 ετών

Τα «όπλα» που χρησιμοποιούν κάποια κορίτσια είναι:

  • Κουτσομπολιά
  • Φήμες
  • Ψέματα
  • Να ασκεί πίεση στους υπόλοιπους να συμμετέχουν σε κακόβουλα αστεία και μηνύματα
  • Να τον εκφοβίζει
  • Να θέτει κανόνες σε όσους θέλουν να γίνουν μέλη της «ομάδας» του
  • Να σχηματίζει κλίκες

Τη νέα αυτή μόδα υιοθετούν περισσότερα τα κορίτσια.

Γιατί;

Γιατί πλέον ζούμε στον κόσμο των τεχνολογικών καινοτομιών, των επιστημονικών επιτευγμάτων και της παγκοσμιοποίησης της γνώσης. Ζούμε όμως και στον κόσμο της σπατάλης, του υπερκαταναλωτισμού, του συνεχούς βομβαρδισμού λανθασμένων προτύπων και της σκληρής πραγματικότητας. Η μόδα και οι τάσεις, ως έννοιες κοινωνικού σαδισμού, προστάζουν τους πάντες και απορρίπτουν όσους αδυνατούν να τις ακολουθήσουν, βασανίζοντας ακόμη και τρυφερές παιδικές ψυχές.

Αποτέλεσμα; Έχει χαθεί ό,τι πολυτιμότερο. Η παιδική αθωότητα!

Επηρεασμένες λοιπόν από τα πρότυπα τους, προσπαθούν να δημιουργήσουν την θέση του «αρχηγού», στο σχολικό περιβάλλον.

 Για παράδειγμα, ένα κορίτσι μπορεί να χρησιμοποιήσει την σχεσιακή επιθετικότητα για να απομονώσει κάποιον και να αυξήσει την δική του θέση. Μπορεί, επίσης, να το κάνει από φθόνο και ανάγκη για προσοχή ή από τον φόβο του ανταγωνισμού. Κάποια κορίτσια συμβιβάζουν τις αξίες και τις αρχές τους, απλά και μόνο για να ενταχθούν σε μία παρέα ή να γίνουν αποδεκτά. Έτσι, μπορεί να αρχίσουν να διαδίδουν φήμες και κουτσομπολιά για να γίνουν πιο δημοφιλή ή μέλη μιας ομάδας. Πολλές φορές, το κάνουν από φόβο μήπως χάσουν την «κοινωνική θέση» τους στο σχολείο.

Επίσης κάποιες φορές τα κορίτσια που «επιτίθενται» το κάνουν, επειδή έτσι πιστεύουν ότι θα νιώσουν καλύτερα για τον εαυτό τους.

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή του ανταγωνισμού.

Εάν ο θύτης νοιώθει ότι κάποιο άλλο κορίτσι είναι πιο όμορφο, πιο έξυπνο ή πιο δημοφιλές με τα αγόρια τότε αμύνεται από ζήλια και κάνει το κορίτσι αυτό λιγότερο αρεστό και επιθυμητό από τους άλλους.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι εκπαιδευτικοί ή ακόμα και οι γονείς υποτιμούν τον αντίκτυπο αυτής της επιθετικότητας. Με τη λογική «εν μωρά εννα τα βρουν μεταξύ τους» και ενώ ακόμη βρίσκονται στο δημοτικό, σας κρούω τον κώδωνα του κινδύνου ότι πρόκειται για μία ακόμα μορφή bullying, όπως κάθε άλλη. Αυτά τα «θύματα», εμφανίζουν περισσότερα σημάδια δυστυχίας, από αυτούς που έχουν κακοποιηθεί σωματικά.

Η σχεσιακή επιθετικότητα αποτελεί την πιο δυνατή κραυγή κατά του ενδοσχολικού bullying, ένα βαθιά σοβαρό πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών που όχι μόνο βασανίζει εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο, αλλά δημιουργεί φοβισμένους, τραυματισμένους ενήλικες.
Ζούμε σε μια κοινωνία που μετράει πληγές, ας μην την πληρώσουν όμως αθώες παιδικές ψυχές. Πρέπει να εστιαστούμε στο τί παιδιά ανατρέφουμε και πώς τους δείχνουμε το δρόμο της ζωής.

Το bullying είναι έγκλημα κι αυτό πρέπει να τους μάθουμε. Δεν είναι μαγκιά να πειράζουμε τους άλλους. Δεν αρκεί η συγκίνηση, η οργή ή η συμπόνια μετά το γεγονός. Η πρόληψη του εκφοβισμού είναι το στοίχημα. Κι αυτή επιτυγχάνεται μόνο αν μάθουμε στα παιδιά μας να  είναι άνθρωποι που έχουν αυτοεκτίμηση αλλά και που σέβονται τους άλλους.

Γιατί πάνω απ’ όλα είναι παιδιά. Είναι παιδιά μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *