Χρήστος Λιακόπουλος ένας ¨αρχαίος¨ σύγχρονος ηθοποιός

Του Γεώργιου Παύλου

Μια όμορφη βόλτα στην όλο πολιτισμό Αθήνα μας οδήγησε στο σανίδι όπου ανεβαίνει ο καταξιωμένος ηθοποιός Χρήστος Λιακόπουλος , ένας ηθοποιός που έχει την δύναμη να σε κάνει να ταξιδεύεις στα όμορφα μαγικά χρόνια της αρχαιότητας.

  1. Πώς είναι ο Χρήστος σήμερα;

Χρήστος Λιακόπουλος: Βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής του. Έχει εξελίξει αρκετά τον εαυτό του κι ασφαλώς έχει ακόμα πολύ δρόμο να κάνει… Διακατέχεται, πια, από μία σιγουριά πως μπορεί να τα καταφέρει…

  • Διανύεις μια όμορφη καριέρα περίπου 25 χρόνια, πες μας λίγο, πώς ξεκίνησε;

Χ.Λ.: Από μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός αλλά δίσταζα… Μια μέρα, όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Π. Ναυτικό, περπατώντας στην παλιά πόλη των Χανίων, τα βήματά μου με οδήγησαν στο κάστρο του Φιρκά. Μπαίνοντας μέσα βρέθηκα σε μία αίθουσα ιδιαιτέρως υποβλητική! Οι τοίχοι ολόγυρα ήταν χτισμένοι από πέτρα και στο πάτωμα κυριαρχούσε ένα πορφυρό χαλί. Διάχυτη στον αέρα υπήρχε μια μυσταγωγία. Ψάχνοντας τι ήταν αυτή η αίθουσα ανακάλυψα ότι εκεί σταγάζονταν το θεατρικό εργαστήρι Χανίων! Μου ήρθε τότε στο μυαλό η αίθουσα του Θεάτρου τέχνης της Μόσχας όπως αυτή θεωρούσα ότι περιγράφονταν στα βιβλία του Κ. Στανισλάβσκι (για την τέχνη του ηθοποιού) που είχα διαβάσει. Εξέλαβα το γεγονός σημαδιακό και εκείνη τη στιγμή πήρα την απόφαση να γίνω ηθοποιός.

  • Θα ήθελα να μοιραστείς  λίγο μαζί μας την εμπειρία από την καριέρα σου ως μοντέλο στο εξωτερικό.

Χ.Λ.: Η πορεία αυτή αρχικώς είχε ξεκινήσει από την Ελλάδα. Ήταν στο πλαίσιο έρευνας του ποιος πραγματικά είμαι και τι θα ήθελα να κάνω. Ουσιαστικά ηθοποιός ήθελα να γίνω αλλά επειδή δίσταζα, προφανώς, το πήγαινα γύρω γύρω. Κάποιοι άνθρωποι μού έλεγαν πως λόγω εμφάνισης θα έπρεπε να το δοκιμάσω, εμφανίστηκε «μαγικά» και η συγκυρία, και το δοκίμασα. Μια φωτογράφιση που είχα κάνει τότε για το περιοδικό Men, με φωτογράφο τη διεθνούς φήμης Calliope, στάλθηκε στην Νέα Υόρκη, το πρακτορείο Elite ενθουσιάστηκε και μου ζήτησε να πάω εκεί. Έτσι ξεκίνησε αυτή η πορεία στο εξωτερικό. Στην Νέα Υόρκη βέβαια δεν έφτασα ποτέ. Μου προτάθηκε από το πρακτορείο μου να πάω πρώτα στην Ευρώπη (Παρίσι, Λονδίνο, Μιλάνο) και μετά να καταλήξω εκεί. Κατά τη διάρκεια της εμπειρίας αυτής στην Ευρώπη συνειδητοποίησα τελικά πως το μόντελινγκ δεν με εξέφραζε.. δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω! Όμως, αυτή η διαδρομή, όπως κάθε διαδρομή που ακολουθούμε, με γέμισε μαθήματα και εμπειρία. Συνάντησα και γνώρισα ανθρώπους διάσημους (δεν δίνω μεγάλη σπουδαιότητα στο «διάσημους», το Άνθρωπος μετράει για μένα), συνομίλησα μαζί τους, προσπάθησα να καταλάβω πώς σκέφτονται, πώς λειτουργούν και με κάποιους απ’ αυτούς συνεργάστηκα. Όπως λέει κι ο Ντόριαν Γκρέι, στο ομώνυμο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ: «Ήταν κι αυτό μια εμπειρία.».

  • Τελευταία ανεβάζεις δικές σου παραστάσεις που έχουν θέματα από την αρχαιότητα. Πώς προκύπτει αυτό;

Χ.Λ.: Πάντα με γοήτευε η αρχαιότητα! Όπως και πολύ κόσμο. Κάθε ταινία του Χόλιγουντ που έχει θέματα από αυτή την εποχή γοητεύει και το κοινό συρρέει να την παρακολουθήσει. Την περίοδο εκείνη την έχω στο μυαλό μου τυλιγμένη με την αχλή του χρόνου όπου μαγικά πράγματα μπορούσαν να συμβούν. Η σημερινή εποχή έχει γίνει πολλή πεζή, έχουμε εστιάσει την προσοχή μας μόνο στο τι λέει η επιστήμη και η τεχνολογία και πώς θα κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή μας με τα επιτεύγματά τους, κι έχουμε αφήσει απ’ έξω την περιοχή εκείνη του αόρατου, του άγνωστου, του θεϊκού, του θαυμαστού, που όμως είναι υπεύθυνη για τη γέννηση του σύμπαντος. Επιλέγω λοιπόν να περάσω τα μηνύματα που θέλω στους θεατές μέσα από τέτοιους ήρωες.

  • Τώρα σε βρίσκουμε στην παράσταση «ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» που είχα την τιμή να παρακολουθήσω στην Αθήνα. Από πού εμπνεύστηκες αυτό τον ρόλο;

Χ.Λ.: Μετά την επιτυχημένη πορεία της προηγούμενης παράστασής μου «Αυτοκράτωρ Αδριανός», για τέσσερις συνεχείς χρονιές, ένιωθα πως το βάρος της ευθύνης μου για τη συνέχεια ήταν μεγάλο. Έπρεπε να δημιουργήσω κάτι που να είναι έστω και λίγο καλύτερο. Αρχικώς, αυτό που έπρεπε να αποφασίσω ήταν το θέμα και τον ήρωα με τον οποίο θα καταπιαστώ.

Ψάχνοντας, μου ήρθε στον νου ο μύθος του Προμηθέα, άρχισα να διαβάζω ό,τι μπόρεσα να βρω σχετικό κι αποφάσισα ότι θα έφτιαχνα έναν θεατρικό μονόλογο με ήρωα τον Τιτάνα Προμηθέα. Ήμουν σίγουρος ότι το συγκεκριμένο έργο θα εξέλισσε ακόμα περισσότερο, ψυχικά και πνευματικά, όσους είχαν δει την προηγούμενη παράστασή μου αλλά θα ήταν εξίσου ωφέλιμη και για όσους έβλεπαν απευθείας τον «Προμηθέα Εσταυρωμένο».

  • Στις παραστάσεις σου γράφεις το κείμενο, σκηνοθετείς, παίζεις, κάνεις τους φωτισμούς, τη μουσική επιλογή και στον «Προμηθέα Εσταυρωμένο» τον σχεδιασμό του κοστουμιού. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό;

Χ.Λ.: Αρχικώς φαντάζει να είναι πάρα πολύ δύσκολο… Συνήθως πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι ασχολούνται με όλα αυτά. Σε εμένα βγαίνει φυσικά από μέσα μου και το ένα είναι αλληλένδετο με το άλλο. Η συγγραφή του κειμένου γίνεται παράλληλα και σε άρρηκτη σύνδεση με την εύρεση της μουσικής, της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής. Το ένα δίνει πάσα στο άλλο μέχρι να φτάσουμε στην απέναντι εστία και να μπει το γκολ. Όταν μπω στο θέατρο, οι φωτισμοί και –στην τελευταία μου παράσταση– το κοστούμι συμπληρώνουν το όραμα που είχα για την πραγμάτωση του έργου μου.

  • Ποια είναι τα άμεσά σου σχέδια;

Χ.Λ.: Σχέδια, ιδέες και όνειρα υπάρχουν πολλά κι εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο όραμα. Όταν έρχεται η ώρα, κάθε φορά, παρουσιάζω και κάτι. Τη συγκεκριμένη περίοδο είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος στην παράστασή μου «Προμηθέας Εσταυρωμένος».

  • Ποια η άποψη σου για τον γάμο γενικώς;

Χ.Λ.: Όταν δύο άνθρωποι αγαπιούνται πραγματικά, ασφαλώς και δεν έχουν ανάγκη να «επισφραγίσουν» τη σχέση τους αυτή με γάμο. Ήταν και είναι ακόμα (βέβαια όλο και λιγότερο) κοινωνικοί οι λόγοι που απαίτησαν τον θεσμό αυτό. Δεν είμαι κατά, ούτε υπέρ… Ας κάνει ο καθένας, υπεύθυνα όμως, αυτό που αγαπά!

  • Ποια η άποψη σου για την πολιτική;

Χ.Λ.: Οι ορισμοί της πολιτικής είναι πολλοί. Με μια ευρύτερη έννοια του όρου θα λέγαμε πως η πολιτική είναι η δραστηριότητα με την οποία οι άνθρωποι ορίζουν, τηρούν και τροποποιούν τους κανόνες βάσει των οποίων ζουν. Άρα είναι συνδεδεμένοι με φαινόμενα σύγκρουσης αλλά και συνεργασίας, δράσης και αντίδρασης, επειδή οι άνθρωποι διαφωνούν όχι μόνο ως προς το πώς πρέπει να ζουν αλλά και ως προς το ποιος πρέπει να παίρνει τι, πώς πρέπει να διανέμονται η εξουσία και οι πόροι. Από αυτά καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι και τον σπουδαίο ρόλο που παίζει στη ζωή μας. Θεάρεστο θα ήταν να λαμβάνονται, κάθε φορά, κατά περίπτωση, οι επωφελέστερες αποφάσεις είτε για το άτομο το ίδιο είτε για το κοινωνικό σύνολο και όχι να πρυτανεύει ο εγωισμός, το ίδιο συμφέρον και η λαίμαργη ανάγκη για εξουσία και χρήμα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *