Η μουσική και το τραγούδι είναι πορεία ζωής είναι η ζωή

Του Γεώργιου Παύλου & Ελευθερίας Κωμοδρόμου

Ο Χρίστος είναι ένα χαρισματικό παιδί, ένα παιδί λουσμένο από μουσική, η φωνή του σε ταξιδεύει κάπου στο μαγικό άγνωστο, με μια όμορφη ξεχωριστή πορεία, μια πορεία που δεν την βλέπουμε συχνά σε καλλιτέχνες, πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε τον καλλιτέχνη μέσα από μια όμορφη συνέντευξη.

Πώς ανακάλυψες ότι έχεις ταλέντο στο τραγούδι και πώς μπήκε στη ζωή σου;

Ανέκαθεν θυμάμαι τον εαυτό μου να τραγουδάω, δηλαδή σε πολύ μικρή ηλικία. Απλά τραγουδούσα κάπου απομονωμένα κι αν τύγχανε να με ακούσει κάποιος, ένιωθα κάπως άβολα. Άκουγα μουσική ασταμάτητα καθώς διάβαζα ακόμα και στον ύπνο μου με τα ακουστικά στα αυτιά μου. Ηχογραφούσα διάφορες μελωδίες στο πρώτο κινητό που είχα πάρει στα χέρια μου και αυτή η δυνατότητα μου φαινόταν συναρπαστική. Με παιδικούς μου φίλους υποδυόμασταν διάφορους ρόλους, χαρακτήρες με μουσική, θεατρικότητα, κίνηση. Παρακολουθούσα τον χώρο της τέχνης, του θεάματος από μικρό παιδί. Απλά έβρισκα καταφύγιο στο διάβασμα του σχολείου για ποικίλους λόγους συν της κοινής αντίληψης ότι η μουσική δεν θα μου επέφερε επαγγελματική αποκατάσταση και ανέλιξη. Αργότερα, όταν πήγα για σπουδές Βιοχημείας & Βιοτεχνολογίας, με την πρώτη ευκαιρία έψαχνα δάσκαλο φωνητικής. Από εκεί λοιπόν, συνέχισε ένα ταξίδι γεμάτο από συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και λοιπά.

Η οικογένεια σου πώς ήταν σε αυτές τις αποφάσεις και γενικώς για αυτό το μεγάλο σου βήμα;

Η οικογένεια μου θεωρώ πως λίγο πολύ είχε αντιληφθεί την κλίση μου προς το τραγούδι από μικρό. Στο Λύκειο, επειδή οι επιδόσεις μου στο σχολείο ήταν άριστες, τόσο το σχολικό όσο και το οικογενειακό περιβάλλον με παρότρυναν να ακολουθούσα κάποιον κλάδο που να μου εξασφάλιζε υψηλές επαγγελματικές προοπτικές. Στο σήμερα δεν το μετανιώνω, είμαι ευγνώμων για την ποιότητα των αρχικών μου σπουδών και παράλληλα τις συνδύαζα με σωρό από καλλιτεχνικές δραστηριότητες γνωρίζοντας αξιόλογους καλλιτέχνες και δασκάλους. Ολοκληρώνοντας το πρώτο μου πτυχίο, συνέχισα σε πανεπιστημιακές σπουδές μουσικής. Η οικογένεια μου αν και αρχικά δεν ήταν ιδιαίτερα θετική, στην πορεία κάπως αναθεώρησε βλέποντας μια σειρά από επιτυχίες μου. Και ναι, σήμερα στηρίζει τις επιλογές μου εφόσον αυτό με γεμίζει πραγματικά.

Πιστεύεις ότι αυτός ο κλάδος έχει εμπόδια; Αν ναι, ποια είναι;

Σαφέστατα, όπως και κάθε κλάδος έχει τις δυσκολίες του λίγο-πολύ. Απλά, πιστεύω πως ένα πολύ βασικό πρόβλημα είναι η ελλιπής αναγνώριση του καλλιτέχνη (μουσικού, ηθοποιού και λοιπά) ως επαγγελματία και όχι ως χομπίστα. Φυσικά, αυτό εναπόκειται στην ανεπαρκή Παιδεία και στα άνισα δικαιώματα που παρέχει το κράτος στους καλλιτέχνες σε σύγκριση με άλλα θεωρητικά «ανώτερα» ή «σημαντικότερα» επαγγέλματα. Το να είσαι τραγουδιστής, είναι σαν να είσαι αθλητής. Χρειάζεται αγάπη, συνέπεια, πειθαρχία και συνεχής αγώνας για να διεκδικήσεις και να κατακτήσεις κάτι καλύτερο που πιστεύεις ότι αξίζεις. Δικαιούσαι να πέσεις όσες φορές κι αν σου συμβεί, φτάνει να σηκώνεσαι με τον δικό σου τρόπο. Ακόμη, οι γονείς δεν είναι ιδιαίτερα θετικοί να στέλλουν τα παιδιά τους και σε ωδεία να τραγουδάνε, να χορεύουν πέραν από τα φροντιστήρια που αφορούν τα αναγνωρίσιμα ως πρωτεύοντα μαθήματα. Επίσης, συνήθως οι Κύπριοι δεν είναι ιδιαίτερα ανοικτοί στο να ακούσουν ένα διαφορετικό είδος μουσικής από αυτό που συνήθισαν στα αυτιά τους έτσι ώστε να δώσουν χώρο σε κάτι καινούριο ανακαλύπτοντας μια άλλη ομορφιά. Ανάμεσα σε αυτά τα μερικά εμπόδια που προανέφερα, ο καλλιτέχνης καλείται να συνεχίσει να κάνει την τέχνη που αγαπά, να την επικοινωνήσει με τον κόσμο με την φλόγα μέσα του ότι μπορεί να αλλάξει έστω και λίγο τον κόσμο προς το καλύτερο! Στην τελική, οι καλλιτέχνες αποτελούν έναν καθρέφτη πολιτισμού.

Ξέρουμε ότι έχεις λάβει μέρος σε διεθνή φεστιβάλ μουσικής. Κάνε μας μια αναφορά σε αυτό και πώς ήταν η αντιμετώπιση προς την Κύπρο.

Από την πρώτη στιγμή που είχα αντικρύσει τη σκηνή, το υπερθέαμα της Eurovision ένιωσα αυτή την φλόγα μέσα μου να ήμουνα εκεί επί σκηνής. Ποτέ δεν θέλησα να πιστέψω πως για έναν τραγουδιστή που θα ήθελε να εκπροσωπήσει τη χώρα του στο εξωτερικό, αυτό θα αποτελούσε μονόδρομος. Έτσι, αυτοβούλως έψαχνα για το τί άλλες δυνατότητες θα υπήρχαν στο εξωτερικό. Πιο συγκεκριμένα, θυμάμαι το πόσο χάρηκα όταν επιλέγηκα να ταξιδέψω στον πρώτο μου διεθνή διαγωνισμό, στο Βελιγράδι όπου και είχα αποσπάσει το πρώτο βραβείο. Αυτό μου έδωσε την ώθηση, με ενδυνάμωσε στο να θέλω να λάβω μέρος σε περισσότερα διεθνή φεστιβάλ όπως στο Λονδίνο, την Κωνσταντινούπολη κ.λ.π. έχοντας κερδίσει πολλά πρώτα βραβεία και Grand Prix. Είναι πολύ διαφορετικό το να διαγωνίζεσαι έξω από τα σύνορα της χώρας σου. Εκτός του ότι νιώθεις πιο έντονα τον ανταγωνισμό, σου επιτρέπει να γνωρίζεις καινούριους καλλιτέχνες, ταλέντα, να ανταλλάξεις απόψεις γύρω από θέματα πολιτισμού, που σαφώς με προοδεύουν τόσο ως καλλιυτέχνη όσο και ως άνθρωπο. Κατόπιν συνομιλίας μου με αλλοεθνείς συμμετέχοντες, η συντριπτική πλειοψηφία δεν γνώριζε την Κύπρο. Κάποιοι μάλιστα είχαν την εντύπωση πως αποτελεί μέρος της Ελλάδας ενώ αποτελεί ανεξάρτητο κράτος. 

Έχεις απογοητευτεί κάποια στιγμή επαγγελματικά;

Αμέτρητες φορές. Έχω απογοητευτεί από μια μερίδα κόσμου που βλέπει τους καλλιτέχνες ως χομπίστες. Επίσης, έχω απογοητευτεί από τις χαμηλές οικονομικές αμοιβές των καλλιτεχνών, τα κριτήρια επιλογής ορισμένων τραγουδιών που ακούμε στο ραδιόφωνο ως προς την ποιότητα μουσικής και στίχου. Επιπλέον, έχω απογοητευτεί και σε ορισμένους διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς ως προς την ποιότητα αποτελεσμάτων είτε επειδή συμμετέχοντες έχουν ομάδα από πίσω τους, μάνατζερς που συνδέονται λίγο-πολύ με την κριτική επιτροπή είτε για πολιτικούς λόγους. Έχω απογοητευτεί ακόμα και από ανθρώπους που τους είχα υψηλά στα μάτια μου,  που με δίδασκαν και μου έλεγαν πως θέλανε το καλύτερο για μένα ενώ οι πράξεις τους αποδείκνυαν κάτι άλλο. Ακόμη, η δυσαρέσκεια εντείνεται με το να σου τάζει κάποιος οτιδήποτε, ας πούμε μία συνεργασία που εν τέλει να μην εξελίσσεται. Να σου χαϊδεύουν τα αυτιά με τα λόγια τους χωρίς όμως να εισπράττεις ουσιαστική βοήθεια. Όταν μία πόρτα κλείνει, ανοίγει μία άλλη.

Θεωρείς ότι η κυβέρνηση βλέπει όπως πρέπει τους καλλιτέχνες και ότι δίνει την ανάλογη βοήθεια ακόμη και στο οικονομικό κομμάτι;

Θεωρώ ότι η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει εμπράκτως την αξία των καλλιτεχνών. Οι καλλιτέχνες προάγουν τον πολιτισμό της χώρας μας και αξίζουν ουσιαστική στήριξη και προστασία. Ειδικότερα στην περίπτωσή μου, μέχρι σήμερα δεν έχω λάβει καμία οικονομική στήριξη από το κράτος, κάτι που δεν ενθαρρύνει την πιο ενεργή μου δραστηριότητα στο εξωτερικό. Ναι μεν είμαστε σε ένα μικρό νησί με ούτε ένα εκατομμύριο πολίτες, αλλά δε, θα έπρεπε αυτό να αποτελέσει και ένα επιπρόσθετο κίνητρο προώθησης και στήριξης των καλλιτεχνών μας στο εξωτερικό προς ανάδειξη και της χώρας μας πέραν από το ατομικό καλλιτεχνικό προφίλ. Ένας καλλιτέχνης όταν δεν λαμβάνει καμία επίσημη απάντηση από το κυβερνητικό σώμα για κάποια οικονομική στήριξη, είτε θετική είτε αρνητική, νομίζω πως αυτό δεν εμπίπτει καν στα πλαίσια του σεβασμού.

Θα σε δούμε σε κάποιο talent show;

Παρακολουθούσα τα talent shows με πόρωση η αλήθεια, από το πρώτο X Factor του 2008. Είμαι της άποψης ποτέ μην λες ποτέ. Δεν αποκλείεται δηλαδή. Ωστόσο, δεν μου είναι αυτοσκοπός.

Ποια είναι τα άμεσα σου σχέδια;

Πολλή δουλειά και όλα τ’άλλα έρχονται. Έχω διάφορες καλλιτεχνικές ιδέες στο μυαλό μου που θα ήθελα να υλοποιηθούν σταδιακά στην αρμόζουσα χρονική στιγμή. Γενικώς είμαι άνθρωπος που πιστεύει στο κατάλληλο timing αν και εφόσον προηγείται η συνεχής προσπάθεια και σταθερή πρόοδος.

Θα θέλαμε να μας πεις για το νέο σου χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

Μάλιστα, το ολοκαίνουριό μου χριστουγεννιάτικο τραγούδι φέρει τίτλο “Christmas Time” σε στίχους και μουσική του σπουδαίου Ισπανού Guillermo Albelo έπειτα από ένα διεθνή διαγωνισμό που κέρδισα. Ο διαγωνισμός αυτός λέγεται UNIVERSONG του ORFEUM – Organization Of European Music Festivals (Πανευρωπαϊκος Οργανισμός Μουσικών Φεστιβάλ) με Πρόεδρο τον Guillermo Albelo. Πρόκειται για ένα ανεβαστικό τραγούδι που σε παρασύρει στο πνεύμα των Χριστουγέννων και νιώθω ευγνώμων, χαρούμενος για αυτή τη συνεργασία.

Τι είναι η μουσική για σένα;

Η Μουσική για μένα είναι κάτι πολύ βαθύ και ουσιαστικό που με ολοκληρώνει ως ανθρώπινη οντότητα. Δεν είναι απλά και μόνο ένα μέσο ψυχαγωγίας. Θεωρώ πως είναι η παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας, καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, τη συναισθηματική νοημοσύνη κάτι που στις μέρες έχουμε τρομερή ανάγκη οδηγώντας στην ειρήνη μεταξύ των λαών χωρίς πολέμους. Η Μουσική είναι πολιτισμός, ψυχοθεραπεία. Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι αποτελεί και ένας από τους δείκτες ευφυϊας. Η Μουσική είναι το οξυγόνο μου, ο λόγος που στάθηκα στα πόδια μου σε ιδιαίτερα προσωπικές δύσκολες στιγμές. Επομένως, νιώθω να οφείλω πολλά στη Μουσική μέσω της οποίας αισθάνομαι ότι ζω και δεν υπάρχω απλά και μόνο!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *