Χιλιάδες πτυχιούχοι παλεύουν καθημερινά για την επαγγελματική τους αποκατάσταση και την επιτυχία τους στις εξετάσεις διορισίμων.
Αντί όμως το κράτος να σταθεί δίπλα τους, τους υποχρεώνει να πληρώνουν σημαντικά ποσά μόνο και μόνο για να έχουν το δικαίωμα συμμετοχής. Το επιχείρημα ότι «τα τέλη καλύπτουν τα έξοδα διόρθωσης και διοργάνωσης» δεν μπορεί να σταθεί, όταν οι περισσότεροι υποψήφιοι δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και τις βασικές τους ανάγκες.
Είναι απαράδεκτο το όνειρο για μια θέση εργασίας να κοστίζει τόσο ακριβά. Πέρα από το οικονομικό βάρος, υπάρχει και η αδικία του συστήματος: ακόμη κι αν κάποιος περάσει ένα μάθημα, δεν του αναγνωρίζεται η επιτυχία – πρέπει να ξαναδώσει όλα τα μαθήματα από την αρχή.
Γιατί να μη μετράει η προσπάθεια και ο κόπος που ήδη καταβλήθηκε;
Επιπλέον, μετά από τόσα χρόνια σπουδών στα πανεπιστήμια, οι νέοι πτυχιούχοι αναγκάζονται να ξαναδιαβάζουν από την αρχή για να αποδείξουν κάτι που ήδη κατέκτησαν με το πτυχίο τους.
Η αβεβαιότητα γίνεται ακόμη μεγαλύτερη με το μέλλον του καταλόγου διοριστέων. Αν αυτός καταργηθεί ή αν λήξει το χρονικό όριο που έχει τεθεί, χιλιάδες νέοι θα μείνουν ξεκρέμαστοι, χωρίς καμία επαγγελματική προοπτική.
Και όλα αυτά σε μια περίοδο που οι ανάγκες σε προσωπικό είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το κράτος να ζητάει συνεχώς θυσίες από τους νέους ανθρώπους που ήδη επένδυσαν χρόνο, κόπο και χρήμα για να σπουδάσουν.
Η μείωση ή ακόμη και η κατάργηση των τελών, η αναγνώριση των μαθημάτων που έχουν ήδη περαστεί και η διασφάλιση της αξιοπιστίας του καταλόγου διοριστέων είναι απαραίτητα βήματα.
Το δικαίωμα στην εργασία δεν είναι προνόμιο για λίγους, ούτε εμπόρευμα για όσους μπορούν να πληρώσουν. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και οφείλει να είναι προσβάσιμο σε όλους.
