Τα τελευταία χρόνια, η βία στα σχολεία της Κύπρου έχει πάψει να είναι εξαίρεση. Ξεκίνησε με «αθώες» φραστικές επιθέσεις, συνεχίστηκε με σπρωξίματα και μικροσυμπλοκές, και σήμερα φτάσαμε να μιλάμε για οργανωμένες επιθέσεις, ξυλοδαρμούς, εκφοβισμό και βίντεο που κυκλοφορούν στα social media. Το φαινόμενο έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις, και το χειρότερο;
Είναι πως κανείς δεν δείχνει να έχει τον πλήρη έλεγχο.
Απο την πλευρά τους οι γονείς δηλώνουν σοκαρισμένοι, οι εκπαιδευτικοί απογοητευμένοι και οι μαθητές φοβισμένοι.
Οι αίθουσες, που θα έπρεπε να είναι χώροι μάθησης και ασφάλειας, μετατρέπονται σε σκηνές έντασης.
Η παιδική «ανωριμότητα» δεν αρκεί πια ως δικαιολογία, πίσω από τη βία κρύβονται θυμός, αδιαφορία, κοινωνική πίεση και μια αίσθηση ότι «όλα επιτρέπονται».
Οι εκπαιδευτικές αρχές περιορίζονται συχνά σε ανακοινώσεις και “συστάσεις”. Επιτροπές, συναντήσεις και πλάνα δράσης καταρτίζονται, αλλά στην πράξη, το πρόβλημα διογκώνεται. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί παραδέχονται πως νιώθουν απροστάτευτοι και χωρίς ουσιαστικά εργαλεία για να αντιμετωπίσουν τη βία μέσα στην τάξη.
Η αλήθεια είναι πως η κυπριακή κοινωνία δεν μπορεί πια να κάνει τα στραβά μάτια. Η βία στα σχολεία δεν είναι πια ένας «αστικός μύθο» των ΜΜΕ, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα που απλώνεται από τα γυμνάσια μέχρι τα λύκεια.
Και αν δεν υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση, στήριξη των σχολείων και ανοιχτός διάλογος με τους μαθητές, η επόμενη γενιά θα μεγαλώσει με την ιδέα ότι η βία είναι απλώς ένας τρόπος να επιβληθείς.
Η κοινωνία οφείλει να ξυπνήσει. Όχι όταν κυκλοφορήσει το επόμενο βίντεο στα social media αλλά τώρα.
