….Στη Λεμεσό του 2026, μια μάνα που ζει με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και ο ενήλικος γιος της, νεφροπαθής και εξαρτημένος από αιμοκάθαρση, βρίσκονται αντιμέτωποι όχι με την ασθένεια , αλλά με την κωλυσιεργία του κράτους.
…..Παρά το γεγονός ότι ο γιος έχει καταθέσει εγκαίρως αίτηση για επίδομα ασθένειας, όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία, τα χρήματα που δικαιούται δεν έχουν ακόμη καταβληθεί. Η καθυστέρηση δεν είναι απλώς «διοικητική». Έχει πολύ συγκεκριμένες συνέπειες: δύο ενοίκια απλήρωτα, ψυγείο άδειο, βασικές ανάγκες ακάλυπτες.
……Η οικογένεια δεν ζητά χάρη. Ζητά τα αυτονόητα. Ζητά όσα προβλέπονται από το ίδιο το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, το οποίο υποτίθεται πως υπάρχει ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις: σοβαρή χρόνια ασθένεια, αδυναμία εργασίας, πλήρης εξάρτηση από ιατρική φροντίδα ζωτικής σημασίας.
……..Η αιμοκάθαρση δεν είναι επιλογή. Είναι όρος επιβίωσης. Κι όμως, το κράτος φαίνεται να λειτουργεί με ρυθμούς που αγνοούν αυτή την πραγματικότητα. Κανείς δεν εξηγεί, κανείς δεν δεσμεύεται χρονικά, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Η σιωπή των υπηρεσιών μεταφράζεται σε φόβο έξωσης και σε πραγματική πείνα.
…….Σε μια πόλη με ανάπτυξη, πύργους και «επενδυτική βιτρίνα», μια μάνα και ένας άρρωστος άνθρωπος μετρούν τα κέρματα για τρόφιμα. Όχι επειδή δεν πληρούν τα κριτήρια, αλλά επειδή το σύστημα καθυστερεί να κάνει τη δουλειά του.
……..Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Πόσο ακόμη θα θεωρούνται «αόρατοι» όσοι έχουν ήδη εξαντληθεί από την ασθένεια και τη φτώχεια;
…….Γιατί όταν το κράτος αργεί, δεν καθυστερεί απλώς ένα επίδομα. Καθυστερεί την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
