…Άλλη μία γυναίκα έχασε τη ζωή της. Αυτή τη φορά στη Σύρο. Και για ακόμη μία φορά, η χώρα παρακολουθεί σοκαρισμένη μια υπόθεση που έρχεται να προστεθεί σε έναν μακρύ κατάλογο γυναικοκτονιών. Το σοκ, όμως, όσο έντονο κι αν είναι, δεν αρκεί. Γιατί όταν το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για «μεμονωμένα περιστατικά».
………Κάθε φορά ακούμε τις ίδιες λέξεις: «οικογενειακή τραγωδία», «έγκλημα πάθους», «κακιά στιγμή». Εκφράσεις που συχνά θολώνουν την πραγματική διάσταση του προβλήματος. Πίσω από κάθε γυναικοκτονία υπάρχει μια γυναίκα που δεν θα επιστρέψει ποτέ στην οικογένειά της, στα παιδιά της, στους φίλους της, στα όνειρά της. Και πίσω από κάθε τέτοια υπόθεση υπάρχει μια κοινωνία που εξακολουθεί να αναρωτιέται «πώς έγινε», αντί να αναρωτιέται «πώς θα μπορούσε να είχε αποτραπεί».
………..Η υπόθεση της Σύρου δεν πρέπει να γίνει ακόμη ένας τίτλος που θα ξεχαστεί μέσα σε λίγες ημέρες. Δεν πρέπει να γίνει ακόμη μία ιστορία που θα αντικατασταθεί από την επόμενη επικαιρότητα. Γιατί όσο οι γυναικοκτονίες αντιμετωπίζονται ως στιγμιαίες ειδήσεις και όχι ως ένα βαθύ κοινωνικό πρόβλημα, τόσο το μοτίβο θα συνεχίζεται.
………..Η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας δεν μπορεί να περιορίζεται στην αυστηρή τιμωρία μετά το έγκλημα. Χρειάζεται πρόληψη, ενημέρωση, ουσιαστική στήριξη των θυμάτων, εκπαίδευση από μικρή ηλικία και ένα σύστημα που θα ακούει εγκαίρως όσες γυναίκες ζητούν βοήθεια. Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, να πάψουμε να θεωρούμε ότι αυτά συμβαίνουν «στους άλλους».
………Δεν γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες κάθε υπόθεσης και οφείλουμε να σεβόμαστε τη δικαστική διερεύνηση. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει τη μεγάλη εικόνα: οι γυναικοκτονίες επαναλαμβάνονται με ανησυχητική συχνότητα και η κοινωνία δεν μπορεί να συμβιβάζεται με αυτή την πραγματικότητα.
……….Η αξία μιας ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να μετριέται με τον χρόνο που θα μείνει στην επικαιρότητα. Κάθε γυναίκα που χάνεται με αυτόν τον τρόπο αφήνει πίσω της μια πληγή που δεν αφορά μόνο την οικογένειά της. Αφορά όλους μας.
………Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να λέμε «άλλη μία γυναικοκτονία» σαν να πρόκειται για κάτι αναμενόμενο. Γιατί τη στιγμή που μια κοινωνία συνηθίζει μια τέτοια φράση, έχει ήδη χάσει ένα μέρος της ανθρωπιάς της.
