Ακόμη ένα περιστατικό. Ακόμη ένα σχολείο. Ακόμη ένα παιδί.

Και εμείς; Θα σοκαριστούμε για λίγες ώρες, θα το συζητήσουμε στα social media, θα ακούσουμε τις γνωστές δηλώσεις και μετά θα συνεχίσουμε κανονικά τη ζωή μας.

Μέχρι το επόμενο περιστατικό.

Αυτή είναι πλέον η πραγματικότητα που δεν θέλουμε να κοιτάξουμε κατάματα. Τα ναρκωτικά δεν βρίσκονται κάπου μακριά από τα παιδιά μας. Δεν είναι ένα πρόβλημα που αφορά μόνο «κακές παρέες» ή οικογένειες που «δεν προσέχουν τα παιδιά τους». Το πρόβλημα έχει φτάσει στις αυλές των σχολείων μας και όσο κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, τόσο μεγαλώνει.

Και το πιο τρομακτικό; Μιλάμε για παιδιά.

Παιδιά που θα έπρεπε να σκέφτονται τις εξετάσεις τους, τις φιλίες τους, το μέλλον τους. Παιδιά που βρίσκονται σε μια ηλικία στην οποία ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν ποιοι είναι. Και εμείς τους αφήνουμε να έρχονται αντιμέτωπα με έναν κόσμο στον οποίο η πρόσβαση σε ουσίες μπορεί να είναι πολύ πιο εύκολη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουν οι δικαιολογίες.

Δεν αρκεί να λέμε «οι γονείς πρέπει να προσέχουν περισσότερο». Δεν αρκεί να λέμε «τα παιδιά πρέπει να ενημερώνονται». Και σίγουρα δεν αρκεί μια φορά τον χρόνο να γίνεται μια διάλεξη στο σχολείο για τις καταστροφικές συνέπειες των ναρκωτικών.

Το παιδί που βρίσκεται ήδη μέσα στο πρόβλημα δεν χρειάζεται άλλη μία διάλεξη. Χρειάζεται κάποιον να το ακούσει.

Χρειάζεται να ξέρει ότι μπορεί να μιλήσει χωρίς να φοβάται ότι θα το στιγματίσουν. Χρειάζεται ψυχολογική στήριξη. Χρειάζεται εκπαιδευτικούς που να μπορούν να αναγνωρίσουν έγκαιρα τα σημάδια. Χρειάζεται οικογένεια που να είναι παρούσα. Και χρειάζεται μια πολιτεία που δεν θα εμφανίζεται μόνο όταν το πρόβλημα γίνει είδηση.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: η καταστολή από μόνη της δεν θα λύσει το πρόβλημα.

Ναι, όποιος διακινεί ναρκωτικά σε παιδιά πρέπει να αντιμετωπίζεται αυστηρά. Δεν μπορεί κανείς να εκμεταλλεύεται ανήλικους για να βγάζει χρήματα. Αλλά αν ασχοληθούμε μόνο με αυτόν που πουλά και όχι με το γιατί ένα παιδί αισθάνθηκε την ανάγκη να αγοράσει, τότε αντιμετωπίζουμε μόνο τη μία πλευρά του προβλήματος.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να μας τρομάζει.

Το ότι ένα παιδί μπορεί να δοκιμάσει μια ουσία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι «χαμένο». Μπορεί να είναι ένα παιδί που ψάχνει αποδοχή. Που αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι. Που νιώθει μόνο. Που έχει άγχος και δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Που παρασύρθηκε επειδή ήθελε να ανήκει στην παρέα.

Αντί λοιπόν να δείχνουμε αμέσως με το δάχτυλο, ας ρωτήσουμε πρώτα:

Τι πήγε τόσο λάθος ώστε ένα παιδί να χρειάζεται μια ουσία για να νιώσει καλύτερα;

Αυτή είναι η ερώτηση που ίσως δεν θέλουμε να απαντήσουμε.

Γιατί η απάντηση δεν αφορά μόνο το σχολείο. Αφορά το σπίτι, την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία και όλους εμάς.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αποτυχία μας: περιμένουμε να συμβεί κάτι σοβαρό για να αντιδράσουμε. Περιμένουμε να συλληφθεί κάποιος. Περιμένουμε να βρεθούν ουσίες. Περιμένουμε να τραυματιστεί ένα παιδί. Περιμένουμε να γίνει μια τραγωδία.

Γιατί πρέπει πάντα να φτάνουμε τόσο αργά;

Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί σε στατιστικές. Δεν είναι «ένα ακόμη περιστατικό». Είναι ζωές που τώρα ξεκινούν.

Και αν πραγματικά θέλουμε να λέμε ότι προστατεύουμε τη νέα γενιά, τότε πρέπει να το αποδείξουμε στην πράξη. Με περισσότερη πρόληψη. Με ουσιαστική ψυχολογική στήριξη στα σχολεία. Με καλύτερη ενημέρωση. Με συνεργασία γονέων, εκπαιδευτικών και ειδικών. Με αυστηρό έλεγχο εκεί όπου υπάρχει διακίνηση.

Αλλά κυρίως με κάτι που δεν κοστίζει τίποτα:

Να ακούμε τα παιδιά.

Γιατί μπορεί το παιδί που σήμερα όλοι θα χαρακτηρίσουν «παραβατικό» να είναι το ίδιο παιδί που χθες ζητούσε βοήθεια και κανείς δεν άκουσε.

Οπότε, ναι, πρέπει να ρωτήσουμε ξανά:

Μέχρι πότε θα συνεχίσει αυτό το πράγμα;

Μέχρι πότε θα συζητάμε για ναρκωτικά στα σχολεία μόνο όταν συμβεί κάτι;

Και κυρίως, πόσο θα συνεχίσουμε να το ανεχόμαστε;