Το μήνυμα πατέρα που δεν βλέπει τα παιδια του στο ecosmoscy…”Yπάρχουν καταγγελίες για παραβιάσεις”
Μια δημόσια έκκληση προς την Πολιτεία, τη Δικαιοσύνη και όλους όσοι έχουν την ευθύνη να προστατεύουν τα παιδιά.
Πόσο αξίζει ένας χρόνος από τη ζωή ενός παιδιού;
Πόσο αξίζει μια αγκαλιά που δεν δόθηκε;
Ένα «μπαμπά» που δεν ακούστηκε;
Μια γιορτή, μια βάφτιση, ένα γενέθλιο, μια σημαντική στιγμή που πέρασε χωρίς την παρουσία του πατέρα;
Αυτές οι στιγμές δεν αναπληρώνονται. Δεν επιστρέφονται. Δεν αγοράζονται με χρήματα.
Όταν υπάρχει ένα δικαστικό διάταγμα που ρυθμίζει την επικοινωνία ενός πατέρα με τα παιδιά του, δεν μπορεί να είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί. Πίσω από αυτό το χαρτί υπάρχουν παιδιά, συναισθήματα και ένας γονιός που θέλει να είναι παρών στη ζωή τους.
Κάνω έκκληση στην Πολιτεία και στη Δικαιοσύνη της Κύπρου:
Ακούστε και τους πατέρες.
Ακούστε τα παιδιά.
Προστατεύστε τον χρόνο που δεν μπορεί να επιστραφεί.
Δεν ζητάμε προνόμια.
Δεν ζητάμε να στερηθεί κανένας γονιός τα παιδιά του.
Ζητάμε το αυτονόητο:
Να μπορούμε να είμαστε πατέρες στην πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά.
Να είμαστε εκεί όταν μας χρειάζονται.
Να τα αγκαλιάζουμε.
Να τα βλέπουμε να μεγαλώνουν.
Να συμμετέχουμε στις χαρές και στις δύσκολες στιγμές τους.
Να μας γνωρίζουν και να γνωρίζουμε τα παιδιά μας.
Γιατί όταν ένας πατέρας απομακρύνεται από τη ζωή των παιδιών του, δεν χάνει μόνο εκείνος χρόνο.
Χάνουν και τα παιδιά στιγμές με τον πατέρα τους που δεν θα ξαναζήσουν ποτέ.
Από έναν πατέρα 26 χρονών
Είμαι μόλις 26 χρονών και ήδη γνωρίζω τι σημαίνει να φοβάσαι ότι ο χρόνος περνάει και τα παιδιά σου μεγαλώνουν χωρίς εσένα δίπλα τους.
Δεν ζητάω να πάρω τίποτα από κανέναν.
Ζητάω να μη μου στερούν τη δυνατότητα να είμαι πατέρας.
Δεν θέλω να είμαι ένας πατέρας που υπάρχει μόνο σε ένα δικαστικό έγγραφο ή σε μια υποχρέωση διατροφής.
Θέλω να είμαι εκεί.
Να ακούω τη φωνή τους να με φωνάζει «μπαμπά».
Να τα βλέπω να χαμογελούν.
Να τα κρατάω στην αγκαλιά μου.
Να είμαι μέρος της καθημερινότητάς τους.
Γιατί είμαι ο πατέρας τους.
Και κανένας χαμένος χρόνος δεν μπορεί να μου επιστραφεί.
Γι’ αυτό ζητώ μόνο ένα πράγμα:
Να εφαρμοστούν στην πράξη όσα αποφασίζονται για τα παιδιά και να μη μένουν οι πατέρες απλοί θεατές στη ζωή των παιδιών τους.
Τα παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν.
Ο χρόνος τους περνάει.
Και μαζί του περνάει και η παιδική τους ηλικία
