Η ιστορία της Άννας ξεκίνησε σε ένα από τα ήσυχα χωριά της ελεύθερης επαρχίας Αμμοχώστου. Μεγαλώνοντας ανάμεσα στην ηρεμία των κοκκινοχωριών και τις γεμάτες ζωντάνια καλοκαιρινές νύχτες της Αγίας Νάπας, η εφηβεία της έμοιαζε φυσιολογική. Όμως, η ανάγκη της να ξεφύγει από την πίεση των προσδοκιών και η αναζήτηση μιας πρόσκαιρης ελευθερίας την οδήγησαν γρήγορα στις λάθος παρέες. Αυτό που ξεκίνησε ως ένας πειραματισμός με ουσίες σε κάποιο πάρτι, μετατράπηκε μέσα σε λίγους μήνες σε έναν καθημερινό, εξαντλητικό εφιάλτη εθισμού.
Όταν τα χρήματα τελείωσαν και οι γέφυρες με την οικογένειά της στο Παραλίμνι κόπηκαν λόγω της ντροπής και των μυστικών, η Άννα έγινε εξαιρετικά ευάλωτη. Εκεί εμφανίστηκαν οι «προστάτες». Άνθρωποι της νύχτας που της υποσχέθηκαν εύκολη πρόσβαση σε αυτό που χρειαζόταν, στέγη και προστασία, με αντάλλαγμα λίγη «βοήθεια» στις επιχειρήσεις τους. Χωρίς να το καταλάβει, η Άννα βρέθηκε παγιδευμένη σε ένα σκοτεινό κύκλωμα σωματεμπορίας και εκβιασμών. Της αφαίρεσαν την ταυτότητα, την απομόνωσαν σε ένα διαμέρισμα και τη μετέφεραν από πόλη σε πόλη, χρησιμοποιώντας τον φόβο, τη βία και την εξάρτησή της ως αλυσίδες. Κάθε φορά που προσπαθούσε να αντισταθεί, οι απειλές για τη ζωή της και την ασφάλεια των δικών της ανθρώπων την έκαναν να υποχωρεί.
Η ανατροπή ήρθε μια νύχτα του Νοέμβρη. Η Άννα συνάντησε τυχαία μια άλλη κοπέλα που είχε περάσει από το ίδιο δίκτυο, η οποία της ψιθύρισε εμπιστευτικά έναν αριθμό τηλεφώνου μιας οργάνωσης υποστήριξης θυμάτων trafficking. Η σπίθα της επιβίωσης, που είχε σχεδόν σβήσει μέσα της, άναψε ξανά. Για εβδομάδες, η Άννα παρέμενε πειθαρχημένη, προσποιούμενη ότι είχε αποδεχτεί τη μοίρα της, ενώ παράλληλα παρατηρούσε τις κινήσεις των φυλάκων της και κατέγραφε τις ώρες που το αλκοόλ και η σιγουριά τους καθιστούσαν απρόσεκτους.
Η ευκαιρία παρουσιάστηκε όταν το κύκλωμα τη μετέφερε προσωρινά σε ένα απομονωμένο υποστατικό κοντά στον Πρωταρά. Εκμεταλλευόμενη τη χαλαρή φρούρηση λόγω της τουριστικής off-season, κατάφερε να αποσπάσει ένα παλιό κινητό τηλέφωνο από το σαλόνι. Με τρεμάμενα χέρια, κλεισμένη στο μπάνιο, κάλεσε τη γραμμή βοήθειας. Δεν γνώριζε την ακριβή διεύθυνση, αλλά περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια όσα έβλεπε από το μικρό παράθυρο: τον χαρακτηριστικό ανεμόμυλο της περιοχής, έναν χωματόδρομο και το σχήμα της ακτής στο βάθος.
Η απόδραση δεν ήταν κινηματογραφική, αλλά ήταν θέμα δευτερολέπτων και απόλυτου ρίσκου. Μόλις έλαβε ένα σύντομο μήνυμα ότι οι αρχές και οι κοινωνικοί λειτουργοί βρίσκονταν κοντά, πήδηξε από το παράθυρο στο πίσω μέρος του κτιρίου, τρέχοντας με όση δύναμη της είχε απομείνει μέσα στο σκοτάδι. Η αστυνομία την παρέλαβε σε ένα προκαθορισμένο σημείο στην άκρη του κεντρικού δρόμου, προτού οι φύλακες αντιληφθούν την απουσία της.
Σήμερα, η Άννα βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον, ακολουθώντας ένα σκληρό αλλά λυτρωτικό πρόγραμμα απεξάρτησης και ψυχολογικής στήριξης. Έχει πάρει πίσω τη ζωή και την αξιοπρέπειά της και, αν και οι μνήμες παραμένουν, ξέρει ότι το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ζωής της έχει κλείσει οριστικά
