ΛΙΟΠΕΤΡΙ: Η φοιτητική ζωή στην Αθήνα, τα ναρκωτικά, ο κορυδαλλός και η επιστροφή στην Κύπρο

Επιμέλεια: Μιχάλης Αντωνίου

Είναι φορές που η εικόνα θολώνει απο το συρματόμπλεγμα..Αυτά ήταν τα λόγια μιας νεαρής κοπέλας απο την επαρχία Αμμοχώστου, για το πως ένιωσε τις πρώτες μέρες στις φυλακές του κορυδαλλού πριν από κάποια χρόνια, όταν ήταν φοιτήτρια στην Ελλάδα.

Η νέα ζωή που έγινε η αρχή ενός εφιάλτη..

Η νεαρή φοιτήτρια ένιωθε ενθουσιασμένη. Ήταν έτοιμη να ανοίξει τα φτερά της και να ακολουθήσει αυτό που πάντα ήθελε.  Πέρασε στην  σχολή που πάντα που επιθυμούσε στην Αθήνα και ήταν πανέτοιμη να κυνηγήσει το όνειρο της και να γίνει μια σπουδαία επαγγελματίας στο είδος της.

Η Αθήνα ήταν μια πόλη που πάντα την ενέπνεε. Της έβγαζε μια μαγεία όπως μας αναφέρει χαρακτηριστικά.

“Η Αθήνα, είναι μια πόλη που σου ξυπνά τα πιο όμορφα συναισθήματα. Αυτό το χάος είναι τόσο γλυκό, τόσο μαγικό. Είναι μια πόλη που σε κάνει να την ερωτεύεσαι ολοένα και περισσότερο κάθε μέρα που την ανακαλύπτεις”..

Κάπως έτσι κυλούσαν οι πρώτες μέρες για την νεαρή φοιτήτρια. Έτσι ξέγνοιαστα και ανέμελα. Άρχισε να βγαίνει και να κάνει παρεές με πολλά παιδιά..

“Θυμάμαι πως κάθε μέρα βγαίναμε έξω και με διαφορετικές παρεές. Πάντα μου άρεσε να γνωρίζω κόσμο και να κάνω παρέα με πολλά άτομα”

Αρχισε σιγα σιγά να μπαίνει στην ρουτίνα της Αθηναικής καθημερινότητας. Ξεκίνησε και η σχολή. Ήταν πανέτοιμη. Έτσι πίστευε τουλάχιστον.

“Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που ξεκίνησε η σχολή. Ξυπνούσα καθημερινά στις 7 το πρωί για να πάρω το λεοφωρείο να πάω στο πανεπιστήμιο. Πέρασα στην σχολή που επιθυμούσα και ήμουν έτοιμη να βάλω τα δυνατά μου για να εκπληρώσω το όνειρο μου”.

Η αντίστροφή μέτρηση και η απαρχή ενός εφιάλτη.

Η κοπέλα δεν έπινε, δεν κάπνιζε. Ήταν πάντα επιμελής σαν μαθήτρια και προσπαθούσε να μην ξεφεύγει ποτέ απο τον στόχο της. Στην σχολή άρχισε να κάνει παρέα και με παιδιά απο την Ελλάδα..

“Τα παιδιά στην σχολή ήταν τόσο πρόσχαρα και φιλικά μαζί μου. Προσπαθούσαν να με κάνουν να νιώσω οικεία και ζεστά. Έβλεπα ότι ήταν πρόθυμοι να με βοηθήσουν. Κάπως έτσι ξεκίνησα να κάνω παρέα με τον Νίκο , την Νάνσυ και με πολλούς άλλους. Αλλα με τον Νίκο και την Νάνσυ αναπτύξαμε μια ιδιαίτερη φιλία.

Μια μέρα με παίρνει ο Νίκος τηλέφωνο και μου λέει: “Ετοιμάσου, θά ερθώ να σε πάρω με την μοτοσυκλέτα. Θα πάμε σε ένα πάρτυ που με κάλεσαν κάτι γνωστοί μου στην Κυψέλη.” Πήγαμε λοιπόν στο πάρτυ. Όλοι έπιναν και κάπνιζαν. Έγω δεν είχα και τρελή όρεξη εκείνο το βράδυ. Κάποια στιγμή έρχεται κόντα μου ο Μάνος. Ένα νεό παιδί. Με γοήτευσε. Δεν είχα προτεραιότητα όυτε σκεφτόμουν να συνάψω ερωτική σχέση. Ήθελα να ήμουν αφοσιωμένη στην σχολή. Πιάσαμε την κουβέντα και ένιωσα μια ανεξήγητη έλξη προς τον Μάνο. Ήταν ψηλός, μελαχρινός και με έκανε να νιώσω σαν να τον ήξερα εδώ και καιρό. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα.

Την επόμενη μέρα και αφού τελείωσε το πάρτυ με παίρνει τηλέφωνο ο Μάνος και μου ζήτησε να βγούμε. Βγήκαμε, ώσπου τέλικα βγαίναμε καθε βράδυ επί μια βδομάδα. Ένιωσα ότι άρχισα να τον ερωτεύομαι. Πρώτη φορά ένιωσα έτσι, ήταν πρωτόγνωρο. Και ένιωθα πως ήταν αμοιβαίο. Μέσα σε δύο μήνες κάναμε σχέση με τον Μάνο. Έμενε στο σπίτι μου και ένιωθα τόσο τυχερή που τον είχα γνωρίσει.

Όμως δεν ήξερα ότι αύτος ο άνθρωπος δεν είχε μόνο αυτό το πρόσωπο. Άρχισε να γίνεται αντιδραστικός και προσπαθούσα να καταλάβω τον λόγο..Δεν είχα ιδέα και ούτε φαντάστηκα ποτέ ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν μπελγεμένος σε ενα κυκεώνα… Αυτών των ναρκωτικών!

Ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του, όμως έπρεπε να ξεμπλέξω. Ένιωθα ότι μπορούσε να γίνει επικύνδινος. Όταν του ανακοίνωσα ότι θέλω να χωρίσουμε αντέδρασε. Δεν ήθελε λέει να με χάσει. Μου υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει να κόψει. Όμως δεν έβλεπα καμία προσπάθεια. Μέχρι που με έμπλεξε και εμένα απο το πουθενά και χωρίς να το καταλάβω. Εκεί που δεν έκανα ποτέ μου κάποια κατάχρηση, άρχισα να καπνίζω μαριχουάνα και μετά βρέθηκα στα σκληρά ναρκωτικά. Δεν ξέρω πως.

Μια μέρα χτυπούσε το κουδούνι επίμονα. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν αστυνομικό. “Έχω πληροφορίες ότι σε αυτό το σπίτι κρύβονται ναρκωτικά”. Άρχισε να ψάχνει και βρήκε την κάνναβη και κάποια χάπια LSD, που είχα κρυμμένα κάτω απο το κρεβάτι. Με συνέλαβε και με πήγε στο τμήμα. Απο εκεί και πέρα άρχισε ένας πραγματικός εφιάλτης.

Πηγά δικαστήριο το οποίο και με βρήκε ένοχη και έμεινα για 698 μέρες και 12 ώρες στις φυλακές του κορυδαλλού. Έκλαιγα μέρα – νύχτα. Είχα πέσει σε βαριά κατάθλιψη και προσπαθούσα να καταλάβω πως έμπλεξα έτσι. Δεν ήθελα την ζωή μου. Ένιωθα ντροπιασμένη. Οι δικοί μου ήταν τόσο πικραμένοι και απογοητευμένοι απο εμένα.

Όταν πέρασε ο καιρός και βγήκα απο την φυλακή δεν ήθελα να συνεχίσω στην σχολή μου.  Έπεστρεψα στην Κύπρο και μπήκα σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης. Η ζωή μου είχε καταστραφεί.

Σήμερα η νεαρή…

Προσπαθώ ακόμα να σταθώ στα πόδια μου. Οι μνήμες ξυπάνε καθημερινά, όμως νιώθω καλύτερα και θέλω να παλέψω για να βρω και πάλι τον χαμένο μου εαυτό. Μια συμβουλή θέλω να δώσω μόνο. Τα μάτια σας δεκατέσσερα. Μακριά απο τα ναρκωτικά. Είναι φαύλος κύκλος, που όταν μπλέξεις δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις…