Η απόδραση κρατουμένων έχει γίνει το τελευταίο διάστημα ένα συχνό φαινόμενο που ανησυχεί την κοινωνία και θέτει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού μας συστήματος.
Πρώτα απ’ όλα, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οι φυλακές δεν έχουν μόνο ρόλο ποινής, αλλά και σωφρονισμού. Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις, αυτός ο σκοπός χάνεται. Οι κρατούμενοι πολλές φορές διαβιούν σε συνθήκες υπερπληθυσμού, βίας αλλά και κακής υγειονομικής περίθαλψης.
.Τώρα όσον αφορά τον ρόλο της κοινωνίας, εκτιμώ πως η ωμή καταστολή και οι αυστηρές ποινές δεν είναι η μοναδική λύση. Χρειάζεται μία συνεννοημένη προσπάθεια από την κοινωνία στο σύνολό της για να αντιμετωπιστούν οι ρίζες του προβλήματος.
Οι αποδράσεις κρατουμένων δεν πρέπει να είναι απλώς αφορμή για δημόσιες ανησυχίες και καταγγελίες. Αντίθετα, θα πρέπει να αποτελούν καμπανάκι κινδύνου για το πώς αντιμετωπίζουμε τους αμαρτωλούς και τις αδυναμίες του σωφρονιστικού μας συστήματος. Αν δεν πάρουμε σοβαρά υπόψη τα αίτια και δεν αναλογιστούμε τις προτεραιότητές μας ως κοινωνία, το φαινόμενο των αποδράσεων θα συνεχιστεί, αναδεικνύοντας τις ανεπάρκειες ενδεχομένως εχουν δημιουργήσθει.
