Η Κύπρος συνεχίζει να αποτυγχάνει στην ουσιαστική προστασία γυναικών και παιδιών που βρίσκονται σε διαδικασία διαζυγίου, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους σε καταστάσεις ψυχολογικής και ενδεχομένως σωματικής βίας σύμφωνα με έρευνα του ecosmoscy.
Παρά τις εξαγγελίες για στήριξη θυμάτων έμφυλης βίας, το νομικό και θεσμικό πλαίσιο αποδεικνύεται ανεπαρκές όταν έρχεται η στιγμή της πραγματικής ανάγκης. Ένα σύστημα που περιμένει πρώτα το κακό Γυναίκες που προσπαθούν να απομακρύνουν από την κοινή κατοικία πρώην συζύγους που αρνούνται να φύγουν, διαπιστώνουν πως η πολιτεία δεν τους παρέχει καμία ουσιαστική στήριξη.
Αν και νομικά μπορούν να αλλάξουν κλειδαριές και να ζητήσουν ασφαλιστικά μέτρα, η απουσία άμεσης αστυνομικής προστασίας και προληπτικής παρέμβασης δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους.
Η Αστυνομία δεν μπορεί να παρέμβει προτού υπάρξει «καταγεγραμμένο περιστατικό βίας». Ο ΣΠΑΒΟ προσφέρει μόνο χώρο φιλοξενίας, όχι όμως θεσμικές λύσεις που θα εξασφάλιζαν ότι μια γυναίκα δεν θα αναγκαστεί να φύγει από το ίδιο της το σπίτι για να προστατευτεί.
Προστασία με καθυστέρηση και μόνο μετά από τραγωδίες Το κυπριακό κράτος έχει κατ’ επανάληψη αποτύχει να προλάβει περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, επεμβαίνοντας μόνο όταν είναι πλέον αργά.
Παρά τις υποσχέσεις για «μηδενική ανοχή», η πραγματικότητα δείχνει ότι οι γυναίκες και τα παιδιά παραμένουν απροστάτευτα όταν η κατάσταση αρχίζει να κλιμακώνεται.
Το ερώτημα είναι σαφές: Θα συνεχίσουμε να θρηνούμε θύματα πριν ληφθούν ουσιαστικά μέτρα προστασίας ή θα δούμε επιτέλους έναν μηχανισμό που θα διασφαλίζει ότι οι γυναίκες δεν θα ζουν υπό καθεστώς φόβου, απλά και μόνο επειδή αποφάσισαν να τερματίσουν έναν γάμο;
