Δουλεύουμε. Τρέχουμε. Αναπνέουμε με άγχος. Ξυπνάμε και κοιμόμαστε με μια μόνιμη πίεση στο στήθος. Και στο τέλος της ημέρας, αν είμαστε «τυχεροί», προλαβαίνουμε να φιλήσουμε τα παιδιά μας στον ύπνο τους.
Δεν τα είδαμε ούτε σήμερα.
Δε ζούμε. Επιβιώνουμε.
Ζούμε σε μια εποχή που όλα ανεβαίνουν – εκτός από εμάς.
Οι τιμές, τα ενοίκια, τα καύσιμα, το ρεύμα, οι απαιτήσεις.
Κι εμείς; Κάτω. Κάτω από το βάρος, κάτω από τα χρέη, κάτω από την ανάγκη να κρατήσουμε τα πάντα όρθια.
Ζούμε στο όριο της φτώχειας, αλλά μας ζητούν να χαμογελάμε.
Μας ζητούν να μη γκρινιάζουμε, να μην παραπονιόμαστε, να λέμε «δόξα τω Θεώ».
Αλλά δεν είναι γκρίνια να πεις ότι φοβάσαι.
Φοβόμαστε να αφήσουμε τα παιδιά μας να παίξουν στην αυλή.
Φοβόμαστε το σκοτάδι, τους ξένους, ακόμα και τη δική μας γειτονιά.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά… έχουμε και εκείνους που μας λένε:
«Εσείς τα θέλετε όλα έτοιμα. Εμείς περάσαμε χειρότερα.»
Όχι ρε. Εσείς περάσατε δύσκολα, αλλά είχατε στιγμές.
Τρώγατε όλοι μαζί, είχατε γειτονιά, κοιμόσασταν χωρίς να μετράτε ευρώ για ρεύμα και ψωμί.
Εμείς; Τρώμε στη βάρδια. Και αν φτάσουν τα λεφτά.
Δεν είναι αυτό ζωή. Δεν είναι φυσιολογικό να δουλεύεις για να λείπεις.
Να περνάει η εβδομάδα και να μη θυμάσαι μία στιγμή που να άξιζε.
Ζητάμε πολλά;
Όχι. Ζητάμε να ζούμε.
Να μη φοβόμαστε.
Να πηγαίνουμε μια βόλτα χωρίς να κάνουμε λογαριασμούς.
Να βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, όχι απλώς να υπάρχουν δίπλα μας.
Φτιάχτηκε η ζωή για να αγαπάμε, να γελάμε, να μοιραζόμαστε. Όχι για να μετράμε λογαριασμούς.
Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε.
Όχι άλλο σιωπή. Όχι άλλο “έτσι είναι τα πράγματα”.
Γιατί αυτό που ζούμε… δεν είναι ζωή.
