Δικαιοσύνη για λίγους…Μια μάνα μόνη απέναντι στο κράτος-σκοτάδι
Το όνομα του Θανάση Νικολάου δεν θα έπρεπε να προκαλεί απορία, αλλά οργή. Γιατί αυτός ο νεαρός εθνοφρουρός, που βρέθηκε νεκρός κάτω από τη γέφυρα της Άλασσας το 2005, αποτελεί το σύμβολο του τρόπου με τον οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να σκοτώσει όχι μόνο έναν πολίτη της — αλλά και την αλήθεια, τη μνήμη και, κυρίως, την αξιοπρέπεια μιας μάνας.
Για σχεδόν 20 χρόνια, η πολιτεία επέμενε ότι πρόκειται για αυτοκτονία, πάνω στο πτώμα του παιδιού της κυρίας Ανδριάνας. Κρατικοί ιατροδικαστές υπέγραφαν πως «ήταν αυτοκτονία». Η αστυνομία «δεν έβρισκε στοιχεία». Οι λειτουργοί «δεν ήξεραν». Όλοι ήξεραν — απλώς δεν ήθελαν να μάθουμε κι εμείς.
Μια μάνα με ατσάλινη φωνή, μόνη της, χωρίς θεσμούς και κόμματα, κατέβασε τους τοίχους του ψεύδους. Απαίτησε εκταφή. Πήγε στην Ελλάδα. Έβαλε το ίδιο το κρανίο του γιου της απέναντι στο ψέμα του κράτους: στραγγαλισμός, όχι αυτοκτονία.
Και τώρα; Ακόμα και μετά την επιβεβαίωση της δολοφονίας από το Ανώτατο Δικαστήριο και το πόρισμα ανακριτών που μιλούν για σκηνοθεσία, για μεταφορά της σορού, για κάλυψη, για οργανωμένο ψέμα… δεν θα ασκηθεί ποινική δίωξη. Ο Γενικός Εισαγγελέας αποφάσισε πως… δεν επαρκούν τα στοιχεία. Ακόμη καρατόμησαν την δικαστή που απεφάνθη πως πρόκειται για δολοφονία.
Το ερώτημα είναι….Γιατί τόσος τρόμος ; Ποιοι ήταν αυτοί που δολοφόνησαν τον Θανάση; Και κυρίως: ποιοι ήταν αυτοί που τους κάλυψαν; Ποιοι αλλοίωσαν αποδείξεις, έπνιξαν μαρτυρίες, ποιοι διέσυραν τη μητέρα του όταν μιλούσε για εγκληματική ενέργεια;
Και τώρα, αντί να της ζητήσουν συγγνώμη, αντί να της στήσουν άγαλμα, της κάνουν… επίθεση. Η Δριμεία Επίθεση στην Κυρία Ανδριάνα δεν είναι μόνο ηθική κατρακύλα. Είναι πράξη εκδίκησης.
Τη φοβούνται. Τη φοβούνται γιατί είπε την αλήθεια εκεί που όλοι συνωμότησαν να την θάψουν.
