Καίγεται η Λεμεσός. Ξανά. Γιατί όχι; Το έχουμε κάνει παράδοση. Καλοκαίρι στην Κύπρο σημαίνει ήλιος, θάλασσα και μια φωτιά που ξεκινά από “άγνωστη αιτία” — συνήθως κάπου κοντά σε δρόμο, κάπου κοντά σε χορτάρια, κάπου κοντά σε…κρατική αδιαφορία. Και μετά; Μετά αρχίζει το γνωστό θέατρο σκιών: οι δηλώσεις, οι υποσχέσεις, οι επιτροπές.
Ας το πούμε ξεκάθαρα: η φωτιά στη Λεμεσό δεν είναι ούτε φυσικό φαινόμενο, ούτε δυστύχημα. Είναι αποτέλεσμα εγκληματικής ανεπάρκειας, πολιτικής αδιαφορίας και χρόνιας απραξίας. Είναι η απόδειξη ότι το κυπριακό κράτος δεν μπορεί — ή δεν θέλει — να προστατεύσει ούτε τα δάση του, ούτε τις περιουσίες των πολιτών του, ούτε τις ζωές τους.
Πού είναι τα σχέδια πρόληψης; Πού είναι οι αντιπυρικές ζώνες; Πού είναι οι περιπολίες; Πού είναι η εκπαίδευση των κατοίκων; Πού είναι οι υποδομές; Πού είναι τα ελικόπτερα που “είναι έτοιμα να πετάξουν”; Και γιατί πετούν πάντα όταν έχει ήδη καεί η μισή επαρχία;
Και όχι, δεν φταίει ο «απρόσεκτος πολίτης» που πέταξε το τσιγάρο. Δεν φταίει ο αέρας, η ζέστη ή ο ανάδρομος Ερμής. Φταίει το κράτος που χρόνια τώρα αντιμετωπίζει την πρόληψη σαν περιττό έξοδο, τη διαχείριση κρίσεων σαν δημόσιες σχέσεις και την απόδοση ευθυνών σαν ανέκδοτο.
Οι τοπικές αρχές; Πάντα «έκαναν ό,τι μπορούσαν». Η κυβέρνηση; «Εξετάζει την κατάσταση και προετοιμάζει μέτρα». Πότε; Μετά την επόμενη φωτιά;
Αυτό δεν είναι ανικανότητα. Είναι συνενοχή.
Καμία συγγνώμη δεν αρκεί πια. Καμία δήλωση. Καμία επίσκεψη του Προέδρου με γυαλιά ηλίου στον τόπο της καταστροφής. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα ριζικό ξήλωμα της κουλτούρας του «δε βαριέσαι» και της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» που στην πραγματικότητα είναι κατάσταση μόνιμης εγκατάλειψης.
Αλλά μην ανησυχείτε. Όλα θα ξεχαστούν μόλις φυσήξει ο αέρας, σβήσει η στάχτη και έρθει ο Σεπτέμβρης. Θα αρχίσουμε πάλι να μιλάμε για τουρισμό, για ανάπτυξη, για επενδυτές. Μέχρι να καεί το επόμενο χωριό. Και τότε, όλα από την αρχή.
