Κάθε φορά που η Κύπρος φλέγεται, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, ένα είναι το σταθερό μας αποκούμπι: το διάγγελμα του Προέδρου. Και φέτος, με τη μισή Κύπρο να μυρίζει καπνό και την άλλη μισή να προσπαθεί να αναπνεύσει από τα καμένα, ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες, σοβαρός, συγκινημένος, για να μας εκφράσει τα ίδια και τα ίδια. Ή καλύτερα, να μας πει το ίδιο τίποτα που ακούμε κάθε χρόνο. Σχέδιο δράσης: Να λέμε ότι έχουμε σχέδιο.
Ο Πρόεδρος μας ενημέρωσε ότι η κυβέρνηση “ενήργησε άμεσα” (μάλλον αφού πρώτα κάηκαν δάση, ζώα, σπίτια, και οι τελευταίες ελπίδες μας). Επανέλαβε τη γνωστή ευχή-κατάρα: «Δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια».
Προφανώς. Γιατί τα χέρια είναι απασχολημένα να κρατούν τηλεχειριστήρια, καφέδες και μπλοκάκια με λίστες ευθυνών που καταλήγουν πάντα… στο πουθενά. «Πρωτοφανές φαινόμενο».
Το καλοκαίρι, λέει ο Πρόεδρος, έφερε «πρωτοφανείς συνθήκες καύσωνα και ισχυρών ανέμων». Πρωτοφανείς; Δηλαδή τον Ιούλιο στην Κύπρο, μέσα σε περίοδο ξηρασίας, περιμέναμε καταιγίδες και ουράνια τόξα;
Το μοναδικά «πρωτοφανές» είναι η αδράνεια του κράτους, η ανυπαρξία ουσιαστικής πρόληψης και η ετήσια επανάληψη των ίδιων παρηγορητικών ανακοινώσεων, σαν καλοκαιρινός εφιάλτης.
Όπως πάντα, το αποκορύφωμα ήταν η επίκληση στους «ήρωες της πρώτης γραμμής». Πυροσβέστες, εθελοντές, πιλότοι, πολίτες. Δηλαδή εκείνοι που με μέσα του περασμένου αιώνα παλεύουν να σβήσουν φωτιές του 21ου.
Τους τιμάμε, τους χειροκροτάμε – και μετά τους ξεχνάμε μέχρι την επόμενη φωτιά.
Το διάγγελμα είχε και το απαραίτητο στοιχείο αυτοπροβολής «Η κυβέρνηση είναι σε συνεχή συντονισμό με όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες». Φανταστείτε πόσο καλά λειτουργεί αυτός ο “συντονισμός”, αφού ακόμη και οι ίδιοι οι κάτοικοι των περιοχών δηλώνουν εγκαταλελειμμένοι.
Η Κύπρος καήκε. Ο Πρόεδρος μίλησε. Ο κόσμος θυμώσε Και του χρόνου, θα ξαναπαίξουμε την ίδια παράσταση.
