Μια ακόμα φονική πυρκαγιά. Μια ακόμα εθνική τραγωδία. Κι εμείς, ξανά, μετράμε νεκρούς, καμένα σπίτια, καταστροφές, και το κυριότερο: μετράμε την απουσία. Την απουσία του κράτους, της πρόληψης, της λογικής. Την απουσία της ντροπής.
Κάθε χρόνο τα ίδια. Μνημεία αδιαφορίας, ανικανότητας και πολιτικής υποκρισίας στήνονται πάνω σε καμένη γη. Ακούμε τα ίδια ξύλινα λόγια: “Ακραία φαινόμενα”, “πρωτόγνωρες συνθήκες”, “αστραπιαία εξάπλωση”. Δεν έχουμε πια ούτε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να πρωτοτυπήσουμε στο ψέμα.
Η Πολιτική Προστασία έμεινε, ξανά, στα χαρτιά. Ο κρατικός μηχανισμός ενεργοποιήθηκε, λέει, αλλά δεν πρόλαβε να φτάσει. Οι εθελοντές πάλι πρώτοι στη φωτιά, οι κάτοικοι να ρίχνουν νερό με λάστιχα κήπου και πετσέτες, και η «οργάνωση» να παρακολουθεί από drone.
Και κάπου εκεί, εμφανίζονται οι υπεύθυνοι: όχι για να αναλάβουν ευθύνη, αλλά για να διανείμουν δικαιολογίες σαν φιλάδια. Ο ένας ρίχνει την ευθύνη στον άλλο, οι αρμόδιοι γίνονται αναρμόδιοι, και τελικά φταίνε όλοι – άρα κανείς.
Δεν υπάρχει σχέδιο. Δεν υπάρχει υποδομή. Δεν υπάρχει σοβαρότητα. Υπάρχει όμως τηλεοπτικό συνεργείο παντού. Υπάρχει πολιτική εκμετάλλευση της καταστροφής πριν καν σβήσουν οι τελευταίες φλόγες. Υπάρχει το θράσος να μιλούν για “αποκατάσταση”, όταν δεν έχουν ούτε τα αυτονόητα.
Η φωνή του πολίτη δεν ζητά πια πολλά. Ζητά να μην πεθαίνει επειδή το δάσος κάηκε και δεν υπήρχε σχέδιο εκκένωσης. Ζητά να μην φτάνουμε κάθε καλοκαίρι με την προσευχή ότι “δεν θα τύχει σ’ εμάς”. Ζητά απλώς λογική και ευθύνη – αυτές τις δύο ξεχασμένες αξίες του δημόσιου βίου.
Ο κόσμος δεν ζητά θαύματα. Ζητά να μην καιγόμαστε ζωντανοί κάθε καλοκαίρι. Κι αυτή η οργή, η δίκαιη και πικρή, δεν πρόκειται να κοπάσει με ανακοινώσεις. Ούτε με επιτροπές. Ούτε με δάκρυα υπουργών μπροστά σε κάμερες.
Γιατί πίσω από την κάθε στάχτη υπάρχει μια ζωή. Κι αυτή τη ζωή, την κάψατε.
