Κάθε Πέμπτη, έξω από το Γραφείο Ευημερίας στη Λεμεσό, σχηματίζονται ουρές ανθρώπων που περιμένουν οικονομική βοήθεια από το κράτος. Για πολλούς Κύπριους, η εικόνα αυτή προκαλεί θυμό και απογοήτευση — όχι επειδή υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται στήριξη, αλλά επειδή οι ίδιοι οι Κύπριοι συχνά δεν λαμβάνουν την ίδια μέριμνα όταν τη χρειάζονται.
Υπάρχουν οικογένειες Κυπρίων που δυσκολεύονται να καλύψουν βασικά έξοδα, νέοι που υπηρετούν στην Εθνική Φρουρά, ηλικιωμένοι που ζουν με ελάχιστα, άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή και σήμερα παλεύουν για τα αυτονόητα. Κι όμως, όταν ζητούν βοήθεια, συναντούν γραφειοκρατία, καθυστερήσεις και αδιαφορία.
Το παράπονο είναι ξεκάθαρο:
Γιατί το κράτος δείχνει μεγαλύτερη ταχύτητα, οργάνωση και φροντίδα προς κάποιες ομάδες, ενώ αφήνει τους δικούς του πολίτες στο περιθώριο;
Δεν μιλάμε για μίσος προς κανέναν. Μιλάμε για δικαιοσύνη.
Για το αυτονόητο: σε μια μικρή χώρα, ο ντόπιος πληθυσμός δεν μπορεί να αισθάνεται δεύτερης κατηγορίας. Όταν ο Κύπριος νιώθει ότι δεν υπάρχει δίχτυ προστασίας γι’ αυτόν, δημιουργείται αγανάκτηση, θυμός και αποστασιοποίηση από το ίδιο το κράτος του.
Το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι στη σειρά.
Το πρόβλημα είναι η κρατική πολιτική που δεν έχει ισορροπία, διαχείριση και προτεραιότητες.
Το πρόβλημα είναι ένα σύστημα που λειτουργεί περισσότερο για να «φαίνεται» ότι κάνει κοινωνική πολιτική προς τα έξω, παρά για να στηρίξει πραγματικά εκείνους που έχτισαν αυτόν τον τόπο.
Η μεγαλύτερη ντροπή δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν βοήθεια.
Η μεγαλύτερη ντροπή είναι ότι ο Κύπριος χρειάζεται βοήθεια και συχνά δεν την παίρνει.
Αν δεν αλλάξει η κατάσταση, δεν θα μιλάμε για κοινωνική πρόνοια· θα μιλάμε για κοινωνική διάλυση.
Και τότε, όντως, «θα μας αφανίσουν» — όχι οι ξένοι, αλλά η δική μας αδράνεια.
