Στους δρόμους της Λάρνακας, εδώ και τρεις μήνες, ζει ένας άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία και βαλβίδα στον εγκέφαλο σύμφωνα με την εθελόντρια Έλεν Χρίστου που έφερε το θέμα στο φως της δημοσιοτητας.
Ένας άνθρωπος που θα έπρεπε να βρίσκεται υπό ιατρική επίβλεψη και κοινωνική στήριξη, αλλά αντί γι’ αυτό επιβιώνει κυριολεκτικά μόνος, εκτεθειμένος, σε συνθήκες που κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζει.
Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις για βοήθεια, οι αρμόδιοι λειτουργοί φαίνεται να ανταποκρίνονται με καθυστέρηση, αδιαφορία ή ακόμη και καχυποψία. Τηλέφωνα στο Υφυπουργείο — που σε μια ευνομούμενη κοινωνία θα έπρεπε να είναι γραμμή στήριξης — μένουν αναπάντητα. Οι ιδιαίτερες, μόλις αναγνωρίζουν τον αριθμό, «σιωπούν». Κι έτσι, η αίσθηση εγκατάλειψης δυναμώνει.
Πρόκειται για ένα ακόμη περιστατικό που αναδεικνύει ένα σοβαρό πρόβλημα: την απουσία αποτελεσματικού μηχανισμού για άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση αστεγίας και ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν ευάλωτες ιατρικές ή ψυχικές καταστάσεις. Δεν μιλάμε για γραφειοκρατία απλώς· μιλάμε για έναν άνθρωπο που χρειάζεται προστασία και φροντίδα, και που σήμερα βρίσκεται στο έλεος των δρόμων.
Οι πολίτες, οι κοινωνικές οργανώσεις και όσοι ακόμη διατηρούν την ευαισθησία τους μπροστά σε τέτοιες εικόνες, ζητούν άμεση παρέμβαση. Δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό να χάνουμε ανθρώπους “ανάμεσα στα χαρτιά”. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος με ιατρική βαλβίδα στο κεφάλι να κοιμάται στο πεζοδρόμιο επειδή κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη.
Η κοινωνική πρόνοια δεν είναι προαιρετική. Είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού μας.
Και σήμερα, ο καθρέφτης δείχνει μια πραγματικότητα που δεν τιμά κανέναν
