Όταν μια γυναίκα όπως η Μαρία Καρυστιανού δεν εξαγοράζεται, τότε δεν επιβραβεύεται. Στοχοποιείται. Απομονώνεται. Και στο τέλος «παραιτείται». Όχι γιατί απέτυχε. Όχι γιατί έκανε λάθος. Αλλά γιατί έκανε το ασυγχώρητο: ζήτησε ευθύνες εκεί που πραγματικά πονούν.
……Σε ένα σύστημα που έχει μάθει να λειτουργεί με σιωπές, συμβιβασμούς και αμοιβαία «κατανόηση», η επιμονή στην αλήθεια δεν θεωρείται αρετή. Θεωρείται απειλή. Η Καρυστιανού δεν ζήτησε χάρη, δεν επένδυσε σε δημόσιες σχέσεις, δεν έπαιξε το παιχνίδι της θεσμικής ευγένειας που συγκαλύπτει την αδράνεια. Ζήτησε απαντήσεις. Και αυτό, σε ένα κράτος που φοβάται τις ερωτήσεις περισσότερο από τα λάθη, είναι αδιανόητο.
…..Η στοχοποίηση δεν έρχεται πάντα με κραυγές. Έρχεται σιωπηλά. Με ψιθύρους, με διαρροές, με υπαινιγμούς. Με την απομόνωση εκείνου που «ενοχλεί», που «δεν συνεργάζεται», που «δεν καταλαβαίνει πώς λειτουργούν τα πράγματα». Και όταν το βάρος γίνει αρκετό, τότε η παραίτηση παρουσιάζεται ως προσωπική επιλογή. Μια «ήρεμη» έξοδος. Ένα βολικό τέλος.
……Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι κυνισμός με υπογραφή κράτους. Είναι η μετατροπή της ευθύνης σε επικοινωνιακό πρόβλημα και της ηθικής στάσης σε θεσμικό ελάττωμα. Είναι το μήνυμα προς κάθε επόμενο άνθρωπο που θα τολμήσει να σταθεί όρθιος: «Μη δοκιμάσεις. Δεν αξίζει».
……Κι όμως, αξίζει. Γιατί κάθε τέτοια στάση, ακόμα κι αν πληρώνεται ακριβά, αφήνει ένα ίχνος. Υπενθυμίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι όσοι μιλούν, αλλά όσα δεν θέλουμε να ακουστούν. Ότι η σήψη δεν αποκαλύπτεται από τους «ενοχλητικούς», αλλά από εκείνους που ενοχλούνται όταν αποκαλύπτεται.
…..Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να απομακρύνθηκε από μια θέση. Δεν απομακρύνθηκε όμως από το ουσιώδες: από την πλευρά της ευθύνης. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το θάψουν, είναι πιο επικίνδυνο για το σύστημα από οποιαδήποτε παραίτηση.
