Η υπόθεση του Φορέα Κοινωνικής Στήριξης ανέδειξε κάτι βαθύτερο από ένα μεμονωμένο σκάνδαλο: μια επικίνδυνη αντίληψη εξουσίας που αντιμετωπίζει τη λογοδοσία ως εμπόδιο και τη διαφάνεια ως απειλή. Η έκθεση του γενικού ελεγκτή κατέγραψε σοβαρά ζητήματα διαφάνειας, με εταιρείες που έχουν σημαντικές συναλλαγές με το κράτος να χρηματοδοτούν τον φορέα, χωρίς δημοσιοποίηση των στοιχείων τους, δημιουργώντας εύλογες υποψίες πολιτικής διαπλοκής.
Αντί η κυβέρνηση να απαντήσει με πλήρη διαφάνεια, επέλεξε την άρνηση του ελέγχου, την αποδόμηση θεσμών και την επικοινωνιακή επίθεση σε όσους έθεσαν ερωτήματα. Θεσμικοί παράγοντες που όφειλαν να λειτουργούν ως εγγυητές της νομιμότητας εμφανίστηκαν να καλύπτουν τη σιωπή, επικαλούμενοι προσχηματικά το «δημόσιο συμφέρον», την ώρα που υπονομευόταν ο ρόλος της Βουλής και ενισχυόταν η καχυποψία της κοινωνίας.
Όταν, μετά από όλα αυτά, η διαφάνεια εξακολουθεί να αποφεύγεται, οι υποψίες δεν είναι υπερβολικές αλλά αναπόφευκτες. Γιατί μια εξουσία που δεν έχει τίποτα να κρύψει δεν φοβάται το φως. Το ανησυχητικό είναι ότι μέσα από αυτή την υπόθεση εμπεδώνεται η ιδέα πως η δημοκρατική λογοδοσία είναι βάρος και όχι υποχρέωση και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα καλό.
