Το έργο του δρόμου Πάφου – Πόλης Χρυσοχούς ξεκίνησε με αρχικό συμβόλαιο ύψους €73 εκατομμυρίων + Φ.Π.Α Στη συνέχεια, ο εργολάβος ζήτησε περίπου €25 εκατομμύρια επιπλέον για την ολοκλήρωση του, στη βάση απαιτήσεών του, ανεβάζοντας το συνολικό κόστος στα €98 εκατομμύρια.
Οι απαιτήσεις αυτές απορρίφθηκαν και η κυβέρνηση προχώρησε στον τερματισμό της σύμβασης. Χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση .
Με δημόσιες δηλώσεις μου είχα αναφέρει ότι το κόστος θα ξεπεράσει τα €120 εκατομμύρια. Έπεσα έξω — τελικά φαίνεται ότι θα ξεπεράσει τα €140 εκατομμύρια. Σήμερα μετά τον τερματισμό και την επαναπροκήρυξη του έργου: – Η νέα προσφορά ανέρχεται στα €125 εκατομμύρια – Έχουν ήδη καταβληθεί περίπου €16 εκατομμύρια στον προηγούμενο εργολάβο.
Το συνολικό κόστος διαμορφώνεται έτσι στα €141 εκατομμύρια Σημειώνεται επίσης ότι υπάρχουν περίπου €16 εκατομμύρια σε ανείσπρακτες εγγυητικές, καθώς και σειρά ανοικτών δικαστικών υποθέσεων, των οποίων το αποτέλεσμα δεν μπορεί να προδικαστεί.
Με απλά λόγια:
Από €98 εκ. (73 εκ. σύμβαση + €25 εκ. για ολοκλήρωση)
Φτάσαμε στα €141 εκ. (€125 εκ. + €16 εκ. που ήδη πληρώθηκαν)
Αυτό σημαίνει: Από €98 → €141 = +€43 εκ. (+44%)
Δηλαδή, πολύ μεγάλη αύξηση σε σχέση με ένα σενάριο ολοκλήρωσης του έργου.
Πρόσθετο κρίσιμο στοιχείο Ο νέος προϋπολογισμός του έργου ανερχόταν στα €90 εκατομμύρια. Η προσφορά που κατατέθηκε στα €125 εκατομμύρια είναι:
€35 εκατομμύρια υψηλότερη
Δηλαδή περίπου +39% πάνω από τον προϋπολογισμό Πρόκειται για μια απόκλιση που υπερβαίνει κατά πολύ το 20%, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς τη δυνατότητα κατακύρωσης και τη χρηστή διαχείριση των δημόσιων πόρων.
Το κρίσιμο ερώτημα… Ήταν τελικά προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος η επιλογή τερματισμού, όταν το κόστος για τον φορολογούμενο αυξήθηκε κατά €43 εκατομμύρια, δηλαδή κατά 44% περισσότερο; σε σύγκριση με την πρόταση ολοκλήρωσης του έργου από τον προηγούμενο εργολάβο; Δεν παραγνωρίζω τις τεχνικές δυσκολίες και τις προκλήσεις που υπήρχαν.
Όμως, η διαχείριση δημοσίων έργων απαιτεί αποφασιστικότητα, σωστή αξιολόγηση κινδύνων και κυρίως προστασία του δημοσίου χρήματος.
Τα έργα δεν τερματίζονται για επικοινωνιακούς σκοπούς.
Σήμερα, ο φορολογούμενος καλείται να πληρώσει. τουλάχιστον €43 εκατομμύρια περισσότερα, χωρίς να συνυπολογίζονται οι καθυστερήσεις, οι δικαστικές διαμάχες και η αβεβαιότητα για το αν το έργο μπορεί τελικά να προχωρήσει.
