Θανάση μου, πού είσαι παιδί μου; Σε ζητώ απεγνωσμένα! Τί πόνος Θεέ μου!
Γιέ μου, Θανάση μου, η νύχτα βαριά και ο άνεμος κλαίει μαζί μου, τον ακούω την νύχτα στο σκοτάδι, αγάπη μου γλυκιά.
Ποιος σ’ έχει πάρει; Ποιος σε κρατά, Θανάση παιδί μου, η καρδιά μου πονά και στάζει αίμα η ψυχή μου που σε πήραν μακριά.
Θανάση, Θανάση μου, Θεέ μου το παιδί μου, Θανάση, Θανάση μου, φωνάζω μέσα στην σιωπή μου.
Υπόσχομαι δικαίωση, Γιέ μου, αγάπη μου, η ψυχή μου σε ψάχνει, δεν βρίσκω πουθενά παρηγοριά.
Στην γέφυρα πηγαίνω και σου φωνάζω, μα δεν σε ακούω ούτε σε βρίσκω, θέλω να ακούσω την φωνή σου όπως παλαιά.
Το ξέρω, σε μετέφεραν νεκρό εκεί, σπλάχνο μου αγαπημένο, γι’ αυτό και δεν με ακούς όταν φωνάζω, πώς τόλμησαν Θεέ μου.
Θανάση παιδί μου, πες μου ποιος σε πήρε αγάπη μου, και γιατί; ο κόσμος πάγωσε σπλάχνο μου, όλα τελείωσαν για μένα, δεν υπάρχει ζωή.
Στο βάθος σε βλέπω και φωνάζω, Θανάση, Θανάση μου, μα δεν απαντάς, γιατί παιδί μου, εγώ σε περιμένω, γιατί δεν μου μιλάς.
Θανάση, Θανάση, Θεέ μου, τί έγινε το παιδί μου, Θανάση, Θανάση μου, Φωνάζει η ψυχή μου, δεν αντέχει άλλο να πονά.
Τάμα ζωής, η υπόσχεση μου μέχρι την δικαίωση, θα σε φωνάζω δυνατά, Θανάση μου, που είσαι παιδί μου;
Γιέ μου, Αγάπη μου γλυκιά, η ψυχή μου σε ψάχνει παντού, σε πήραν απ’ τα χέρια μου, δεν σε βρίσκω πουθενά, και λειώνω σαν το κερί.
Το φως σου με οδηγεί στο φως, μα η νύχτα σε κρύβει, Θανάση παιδί μου, το αίμα μου βράζει, και κοντά σου με τραβά.
Σου δίνω υπόσχεση, η ψυχή μου φωνάζει, Δικαίωση, Δικαίωση, θα έρθει Θανάση μου, στο υπόσχομαι, θα το φωνάζω μέχρι το τέλος της ζωής μου!
