Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο χωρίς τίποτα. Δεν φέρνει μαζί του ούτε πλούτη, ούτε τίτλους, ούτε ιδιοκτησίες. Κι όμως, σχεδόν ολόκληρη η ζωή του μοιάζει με μια αδιάκοπη προσπάθεια να αποκτήσει όσα περισσότερα μπορεί.
Από μικρή ηλικία μαθαίνει να κυνηγά στόχους: καλύτερους βαθμούς, περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερη αναγνώριση, περισσότερα αγαθά. Δεν είναι απαραίτητα λάθος. Η επιθυμία για πρόοδο είναι μια από τις δυνάμεις που κινούν τον άνθρωπο μπροστά. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η απόκτηση μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και η αξία της ζωής μετριέται αποκλειστικά με όσα συσσωρεύουμε.
Υπάρχει μια βαθιά ειρωνεία σε αυτή τη διαδρομή. Ξεκινάμε χωρίς τίποτα και, όσο περνούν τα χρόνια, προσπαθούμε να γεμίσουμε τα χέρια μας με αντικείμενα, επιτυχίες και διακρίσεις. Όμως, όσο περισσότερα αποκτούμε, τόσο συχνότερα ανακαλύπτουμε ότι η πραγματική πληρότητα δεν βρίσκεται σε αυτά. Οι πιο ουσιαστικές στιγμές της ζωής δεν αποθηκεύονται σε λογαριασμούς, ούτε χωρούν σε συμβόλαια και τίτλους ιδιοκτησίας. Βρίσκονται στις σχέσεις, στις εμπειρίες, στις αναμνήσεις και στο αποτύπωμα που αφήνουμε στους άλλους.
Ίσως, λοιπόν, η αξία του ανθρώπου να μην καθορίζεται από όσα καταφέρνει να αποκτήσει, αλλά από όσα καταφέρνει να δημιουργήσει και να προσφέρει. Γιατί στο τέλος, τα περισσότερα από αυτά που κυνηγήσαμε μένουν πίσω. Αυτό που παραμένει ζωντανό είναι ο τρόπος με τον οποίο ζήσαμε και επηρεάσαμε τον κόσμο γύρω μας.
Ο άνθρωπος δεν είναι αυτά που έχει. Είναι αυτά που γίνεται μέσα από την πορεία της ζωής του. Και αυτή είναι μια κατάκτηση που δεν μπορεί να μετρηθεί με κανένα υλικό μέγεθος.
