Κτίρια σε τραγική κατάσταση, ακατάλληλα στρώματα, επικίνδυνες υποδομές και συνθήκες διαβίωσης που προκαλούν σοβαρά ερωτήματα. Κι όμως, για τη φιλοξενία σε δομές που διαμένουν μεταξύμ άλλων και ανηλίκοι καταβάλλονται από το κράτος ποσά που φτάνουν περίπου τις 9.000 ευρώ.
Μια ιδιαίτερα σοβαρή εικόνα αναδεικνύεται γύρω από τις δομές φιλοξενίας όπου παιδιά και έφηβοι καλούνται να ζήσουν σε χώρους που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, βρίσκονται σε τραγική κατάσταση.
Κτίρια που παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης, εγκαταστάσεις που εγείρουν ζητήματα ασφάλειας, ακατάλληλα στρώματα και συνθήκες που σε καμία περίπτωση δεν συνάδουν με τα στοιχειώδη πρότυπα αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα που περιγράφεται για χώρους οι οποίοι υποτίθεται ότι έχουν δημιουργηθεί για να προσφέρουν προστασία και φροντίδα σε ευάλωτα παιδιά.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι γίνεται λόγος για καταβολή περίπου 9.000 ευρώ από το κράτος για τη φιλοξενία. Εάν πράγματι αυτά είναι τα ποσά που διατίθενται, τότε προκύπτει ένα εύλογο και αμείλικτο ερώτημα: Πού κατευθύνονται τα χρήματα και γιατί δεν εξασφαλίζονται οι στοιχειώδεις συνθήκες ασφάλειας και αξιοπρέπειας;
Πώς είναι δυνατόν να διατίθενται χιλιάδες ευρώ για τη φιλοξενία ανηλίκων, όταν τα παιδιά κοιμούνται σε ακατάλληλα στρώματα και διαμένουν σε κτίρια που χαρακτηρίζονται ακόμη και ετοιμόρροπα;
Η φιλοξενία ανηλίκων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή οικονομική συναλλαγή ή ως μια τυπική υποχρέωση που εξαντλείται στην παραχώρηση ενός χώρου. Πρόκειται για παιδιά που έχουν ανάγκη από ασφάλεια, σταθερότητα, φροντίδα και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.
Δεν αρκεί να υπάρχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Η στέγη αυτή πρέπει να είναι ασφαλής. Τα κρεβάτια πρέπει να είναι κατάλληλα. Οι εγκαταστάσεις πρέπει να πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές και οι χώροι να διασφαλίζουν την υγεία και την αξιοπρέπεια των φιλοξενούμενων.
Εδώ γεννάται και το ζήτημα της κρατικής εποπτείας. Ποιος ελέγχει αυτές τις δομές; Πότε πραγματοποιήθηκαν οι τελευταίες επιθεωρήσεις; Έχουν καταγραφεί οι ελλείψεις; Έχουν δοθεί οδηγίες για αποκατάσταση των προβλημάτων; Και, κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ανήλικοι διαμένουν σε χώρους που ενδέχεται να θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά τους;
Η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να εξαρτάται από την καλή θέληση κάποιου φορέα ούτε να περιορίζεται σε συμβάσεις και οικονομικές συμφωνίες. Το κράτος οφείλει να γνωρίζει πού πηγαίνει κάθε ευρώ που διαθέτει και να διασφαλίζει ότι οι υπηρεσίες που πληρώνει ανταποκρίνονται πραγματικά στον σκοπό για τον οποίο χρηματοδοτούνται.
Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό. Δεν είναι ένας ακόμη κωδικός δαπάνης. Είναι ανθρώπινες ζωές που χρειάζονται προστασία.
Εάν οι καταγγελίες για τις συνθήκες στις συγκεκριμένες δομές επιβεβαιωθούν, τότε δεν πρόκειται απλώς για κακή διαχείριση ή για τεχνικές ελλείψεις. Πρόκειται για μια κατάσταση που απαιτεί άμεση διερεύνηση, διαφάνεια και απόδοση ευθυνών.
Οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις. Να δημοσιοποιήσουν τα αποτελέσματα των ελέγχων, να εξηγήσουν πώς αξιοποιούνται τα δημόσια κονδύλια και να προχωρήσουν χωρίς καθυστέρηση στις απαραίτητες παρεμβάσεις.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα πληρώνει το κράτος για τη φιλοξενία κάθε ανηλίκου.
