.Σε περίπου ενάμιση μήνα, μια 68χρονη γυναίκα με εγκεφαλικό κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της. Το μόνο μέρος που της έχει απομείνει για να νιώθει ασφάλεια απειλείται, την ώρα που η καθημερινότητά της είναι ήδη δύσκολη και γεμάτη εμπόδια.
……………….Η ίδια παίρνει ένα επίδομα των 1200 ευρώ συμπέριλαμβανουμενου και της γυναίκας που τη φροντίζει
………………Η ίδια, χωρίς άλλη βασική οικονομική υποστήριξη και χωρίς οικογένεια δίπλα της, παλεύει να καλύψει βασικές ανάγκες. Δεν έχει τη δυνατότητα να λάβει τις θεραπείες που χρειάζεται, ούτε να ανταποκριθεί στα αυξανόμενα έξοδα που οδήγησαν στη σημερινή κρίσιμη κατάσταση.
……………….«Δεν έχω πού να πάω. Δεν έχω κανέναν να με βοηθήσει», λέει με λυγμούς. Η αγωνία για το αύριο την πνίγει και η φωνή της αντικατοπτρίζει τον φόβο χιλιάδων ακόμη ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο.
…………………..Παρά τη σιωπή πολλών, υπάρχουν συμπολίτες της που δεν αντέχουν να την βλέπουν να υποφέρει. Σήμερα, περίπου τριάντα άτομα επικοινώνησαν για να ζητήσουν να ακουστεί η ιστορία της δημόσια. Δεν πρόκειται μόνο για έναν άνθρωπο. Είναι ένα κοινωνικό ζήτημα που μεγαλώνει.
Η αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων, η πρόσβαση σε υγεία και η προστασία της κατοικίας δεν μπορεί να αποτελούν προνόμιο των «βολεμένων». Σε μια χώρα που υπερηφανεύεται για τις αξίες αλληλεγγύης και σεβασμού προς τους μεγαλύτερους, τέτοιες εικόνες δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
Η γιαγιά αυτή δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά το αυτονόητο:
Να συνεχίσει να ζει με ασφάλεια, με στέγη και με την ελπίδα ότι δεν είναι μόνη.
Το θέμα έφερε στο φως η ελεν χριστου η εθελόντρια που έχει μετατραπεί η ελπίδα πολλών ανθρώπων που υποφέρουν.
https://www.facebook.com/share/v/1Bj7Tiwmz7
