Του Γεώργιου Παύλου
Παγκόσμια ημέρα Ραδιοφώνου, θα έλεγα είναι μια από τις ομορφότερες μέρες φυσικά όχι για όλους, αλλά τουλάχιστον για όσους αγαπάνε το ραδιόφωνο Το ραδιόφωνο είναι μια μελωδία που σε ταξιδεύει σε εικόνες, σε τοπία, σκηνικά, αυτή είναι η μαγεία ! Δεν το βλέπεις αλλά βλέπεις
Πάμε να δούμε τι μας είπαν για αυτή τη ταξιδιάρικη ημέρα 3 μουσικοί παραγωγοί Αντώνης Λαπηθιώτης, Αθήνα Βιολάρη , Γεώργιος Παύλου
ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΑΠΗΘΙΩΤΗΣ
Φωνή χωρίς “πρόσωπο” Πρόσωπο που “εσύ” ο ακροατής πρέπει νά φανταστείς,νά σμιλέψεις,νά τό πλάσεις καί νά τό δείς μέ τήν δημιουργική φαντασία σου. Εργαλεία γι’αυτήν τήν τόσο αισθησιακή πολλές φορές πραγματοποίηση τής νοερής εικόνας είναι η χρειά, τό ηχόχρωμα καί η ζεστασιά που εκπέμπει η φωνή τού εκφωνητή, ακολουθεί η μουσική καί τά τραγούδια που επιλέγει νά μεταδώσει καί ώς επιστέγασμα καί τελική μορφή τής εικόνας αυτά που λέει καί έχουν ώς παραλήπτη “τόν καθένα ξεχωριστά αλλά καί εσένα όλως ιδιαιτέρως πάντα χαμόγελαστοί,μέ αγάπη γαλάζιο φώς καί εωδία πνευματική. Αντώνης.
ΑΘΗΝΑ ΒΙΟΛΑΡΗ
Το ραδιόφωνο σημάδεψε τη ζωή μου. Το υπηρέτησα με όση αξιοπρέπεια μπορούσα για 35 ολόκληρα χρόνια. Εργάστηκα σε όλα τα μέσα, εφημερίδες, περιοδικά, γραφεία Τύπου, τηλεόραση, αλλά το ραδιόφωνο ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Τη μαγεία του κανέναν άλλο μέσο δεν μπορεί να την ανταγωνιστεί. Με μάγευε το γεγονός πως έπρεπε να μεταδώσω είτε την είδηση είτε το συναίσθημα μόνο μέσα από τη φωνή μου. Το ραδιόφωνο δεν έχει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει την όποια πληροφορία. Μόνο μέσα από τον ήχο. Είτε αυτός είναι μουσική είτε είναι λόγος.
Στους φοιτητές μου, όταν για αρκετά χρόνια δίδαξα, έλεγα πως για να πετύχουν στο ραδιόφωνο πρέπει να προσέξουν τρία πράγματα: να αντλούν συνέχεια κι από παντού πληροφορίες, να αρθρώνουν σωστά τη γλώσσα και να θυμούνται πως το σημαντικότερο εργαλείο της δουλειάς τους είναι η φωνή τους. Μέσα από αυτήν θα ενημερώσουν, θα συγκινήσουν, θα προβληματίσουν, θα ψυχαγωγήσουν, θα δημιουργήσουν εικόνες.
Είναι μαγεία να φαντάζεται ο ακροατής χωρίς να βλέπει κι είναι μαγεία να μεταφέρει ο εκφωνητής χωρίς να γνωρίζει ποιος τον ακούει.
Το ραδιόφωνο πέρασε μέσα από πολλές ατραπούς αλλά δεν χάθηκε κι ούτε πρόκειται να χαθεί. Από το 1953 που εξέπεμψε για πρώτη φορά στην Κύπρο αγαπήθηκε κι έγινε η συντροφιά του κάθε Κυπρίου. Πέρασε κρίσεις όπως το 1957 όταν ήρθε η τηλεόραση κι έφερε τα πάνω κάτω ή αργότερα όταν μπήκε στη ζωή μας το διαδίκτυο. Το ραδιόφωνο δεν έχασε, όμως, ποτέ το δρόμο του κι ούτε πιστεύω πως θα τον χάσει στο μέλλον. Εφόσον ο λόγος, η μουσική, η επικοινωνία, η ενημέρωση, συνεχίζουν να αποτελούν αναγκαιότητα, δεν πιστεύω ότι μπορεί να σταματήσει ποτέ το Ραδιόφωνο να αποτελεί αναγκαιότητα που θα έχει, βέβαια, ποικίλες εφαρμογές ανάλογα με τις τεχνολογικές εξελίξεις τις οποίες είναι αδύνατον να προβλέψουμε.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΥ
Το ραδιόφωνο είναι κάτι μοναδικό μέσω της μελωδίας της μουσικής γίνεσαι ένα με τον ακροατή, η μουσική από το στούντιο στα αυτιά του ακροατή είναι μια σύνδεση αισθήσεων… νιώθω περήφανος που υπηρέτησα έστω για λίγο το ραδιόφωνο και ελπίζω σύντομα να ξανά βρεθώ σε ένα στούντιο και να ταξιδεύω με την ποιοτική μουσική !!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
