Δεν πρόλαβε καλά καλά να στεγνώσει το αίμα στην άσφαλτο, από τα τραγικότερα θανατηφόρα τροχαία, που συνέβησαν ποτέ στην επαρχία μας, χάνοντας την ζωή τους τρεις νέοι, ο Ειρηναίος, ο Μαρτίνος, ο Νικόλας στον δρόμο Φρενάρους-Δερύνειας, και άλλοι τέσσερις συνάνθρωποι μας άφησαν την ζωή του στην άσφαλτο.
Γροθιά στο στομάχι το άρθρο της Στάλως Παπουή…
Τον Νοέμβριο, το χωριό μας σταμάτησε να αναπνέει. Ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα μας στέρησε τρία παιδιά – 18, 19, 20 χρονών.
Τρεις ζωές κόπηκαν βίαια. Τρία σπίτια βουβάθηκαν για πάντα. Το σοκ ήταν τεράστιο. Η θλίψη σκέπασε τα πάντα. Και, για λίγο, θυμηθήκαμε τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι. Κοινότητα.
Τα Χριστούγεννα έγινε μια συμβολική φωταγώγηση για τα μωρά. Το σεβάστηκα. Ήταν μια σιωπηλή υπόμνηση του πόνου.
Όμως… αυτό ήταν. Μετά ήρθαν τα καρναβάλια. Ήρθαν τα τραγούδια, τα φώτα, τα γλέντια. Και τώρα το Πάσχα, τα ίδια. Πανηγύρια, μουσικές, χαρές. Σαν να μην χάθηκε κανείς. Σαν να μην πονά κανείς ακόμα. Σαν να μη θαφτήκαν τρεις ψυχές, σαν να μη μαράθηκαν τρεις οικογένειες.
Μια χρονιά σιωπής. Αυτό ζητούσε η αξιοπρέπεια.
Όχι απόγνωση, όχι τιμωρία. Μια παύση. Μια σιγή. Ένα “φέτος δεν” – από σεβασμό.
Γιατί ο σεβασμός στον πόνο του άλλου είναι υποχρέωση, όχι επιλογή. Γιατί η αξιοπρέπεια δεν έχει μουσική. Δεν έχει φώτα. Έχει σιωπή.
Η ζωή συνεχίζεται, ναι. Αλλά το πώς συνεχίζεται, λέει πολλά για το ποιοι είμαστε. Και φέτος, το μάθημα δεν το περάσαμε.
Ας μην χρειαστεί να ματώσουμε ξανά για να μάθουμε να σωπαίνουμε.
