Σοκ και θλίψη επικρατεί στο Παραλίμνι, στο άκουσμα του ξαφνικόυ θανάτου του Ζανέττου Ζανέττου.
Συγκινεί η
Ζαννέττο, μου
Έφυγες νωρίς. Πολύ νωρίς. Μόλις 52 χρονών. Και έφυγες όπως έζησες. αθόρυβα, ήσυχα, χωρίς να ταλαιπωρηθείς, χωρίς να ταλαιπωρήσεις κανέναν. Πώς θα μπορούσες να κάνεις αλλιώς; Εσύ δεν ήξερες να κάνεις τίποτα άλλο πέρα από το να δίνεις. Να προσφέρεις. Να είσαι παρών με τον δικό σου διακριτικό τρόπο, πάντα με το φως και την καλοσύνη σου.
Ξέρω πως δεν θα ήθελες να τα λέμε αυτά. Πάντα κρατούσες χαμηλούς τόνους, δεν ήθελες να σε ευγνωμονούν, δεν ήθελες φώτα πάνω σου. Όμως εγώ σήμερα θέλω να τα πω. Γιατί αυτά ήσουν. Έδιωχνες τα λόγια, κρατούσες τις πράξεις. Είχες δέκα και τα έδινες, αν ένιωθες πως κάποιος τα χρειαζόταν περισσότερο. Έβλεπες την ανάγκη χωρίς να σου την πουν. Έτρεχες πρώτος. «Ελένη έχει μια μαμά με κάτι μωρά… να τους πάρω πατάτες, να έχουν κάτι να φαν». Πόσες φορές σε άκουσα να το λες… Πόσες ζωές άγγιξες με τον τρόπο σου, χωρίς ποτέ να το φωνάξεις. Για τις τόσες διακονίες σου, τις μικρές και τις μεγάλες, ξέρω βαθιά μέσα μου πως οι πόρτες του παραδείσου θα είναι ορθάνοιχτες για εσένα. Σε περιμένουν με αγκαλιές εκεί πάνω.
Αλλά ήξερα, Ζαννέττο μου… Ήξερα πόσο σου στοίχισε ο χαμός του παπά σου του θείου Δημοσθένη, πριν σχεδόν έναν χρόνο. Το κουβαλούσες μέσα σου. Το ‘βλεπα στο βλέμμα σου, στο χαμηλωμένο σου κεφάλι, στη σιωπή σου. Κατάλαβα πως σου έλειπε, μα ποτέ δεν πίστευα ότι ήθελες να πας κοντά του τόσο σύντομα. Δεν το χωρούσε ο νους μου ότι θα τον ακολουθούσες τόσο γρήγορα. Μα ίσως εκεί η καρδιά σου ένιωσε πως την τραβούσε κάτι πιο δυνατό. Ίσως ήρθε η ώρα να ξανασμίξετε.
Κι εμείς μένουμε πίσω… με τη μνήμη σου, με την αγάπη που άφησες πίσω σου, με όλα όσα μας δίδαξες χωρίς να πεις κουβέντα. Δεν ήσουν απλώς ξάδελφος. Ήσουν φίλος, ήσουν αδελφός. Ήσουν ένα κομμάτι απ’ την ψυχή μου.
Καλό ταξίδι στο φως, αγαπημένε μου.
Και σαν φτάσεις εκεί ψηλά… δώσε χαιρετίσματα από μένα.
Στον παπά σου, τον Δημοσθένη. Στη γιαγιά τη Μουζούρα που τόσο λάτρευες. Και στον Γιώργο μας….
Θα μου λείψεις.
Μα θα σε κουβαλάω για πάντα. Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά
