Του Μιχάλη Αντωνίου
Άνοιξαν ξανά οι θέσεις για Συμβασιούχους Οπλίτες στην Κύπρο, και όπως σχεδόν κάθε φορά, η συμμετοχή των γυναικών είναι ελάχιστη. Δεν είναι κάτι καινούργιο· το βλέπουμε χρόνια τώρα. Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί;
Δεν μπορούμε να πούμε ότι οι γυναίκες “αδιαφορούν” ή “δεν τολμούν”. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ο στρατός, όπως λειτουργεί σήμερα, απλώς δεν τις εμπνέει. Δεν προβάλλεται ως σταθερή επιλογή καριέρας, δεν δίνει την εικόνα ενός περιβάλλοντος που μπορεί να στηρίξει ισότιμα άντρες και γυναίκες.
Από μικροί μεγαλώνουμε με την ιδέα ότι “ο στρατός είναι για τους άντρες”. Η κοινωνία, τα ΜΜΕ, ακόμα και η ίδια η γλώσσα που χρησιμοποιούμε, ενισχύουν αυτό το στερεότυπο. Οπότε όταν ανοίγουν οι θέσεις ΣΥΟΠ, η πλειοψηφία των γυναικών απλώς δεν βλέπει τον εαυτό της εκεί — όχι από αδυναμία, αλλά γιατί δεν της πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι μπορεί να ανήκει εκεί.
Η ισότητα δεν είναι μόνο δικαίωμα, είναι και προοπτική. Αν δεν δείξουμε έμπρακτα ότι ο στρατός μπορεί να είναι χώρος για όλους, αν δεν αλλάξει το αφήγημα και η νοοτροπία, τότε οι αριθμοί αυτοί δεν θα αλλάξουν.
Ίσως λοιπόν η συζήτηση δεν πρέπει να είναι “γιατί δεν πάνε οι γυναίκες”, αλλά “τι κάνουμε εμείς για να θέλουν να πάνε”.
