Κάποιες πληγές δεν φαίνονται. Και όμως, είναι αυτές που πονάνε περισσότερο. Ο φόνος του Δημοσθένους, που συγκλόνισε ολόκληρη την Κύπρο, άφησε πίσω του όχι μόνο μια οικογένεια διαλυμένη αλλά και ένα παιδί 19 ετών που είδε τον κόσμο του να καταρρέει μπροστά στα μάτια του.
Τι μπορεί να σημαίνει, ψυχολογικά, να βλέπεις τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε, σε προστάτεψε, να φεύγει με τέτοιον βίαιο τρόπο; Πώς επουλώνεται μια εικόνα που χαράσσεται τόσο βαθιά; Οι ειδικοί λένε πως δεν υπάρχει “σωστός” τρόπος να πενθήσεις.
Ο εγκέφαλος ενός νέου ανθρώπου στα 19 είναι ακόμη σε φάση διαμόρφωσης. Το σοκ, η απώλεια, ο φόβος και η αδικία μπερδεύονται. Κάποιοι παγώνουν, άλλοι θυμώνουν, άλλοι προσπαθούν απλώς να συνεχίσουν — αλλά κανείς δεν μένει ο ίδιος.
Η κοινωνία, δυστυχώς, προχωρά γρήγορα. Τα φώτα της δημοσιότητας σβήνουν, οι τίτλοι στα μέσα ενημέρωσης αντικαθίστανται από άλλα γεγονότα.
Όμως για αυτό το παιδί, ο χρόνος σταμάτησε εκείνη τη στιγμή. Κάθε μέρα που περνά είναι ένας αγώνας ανάμεσα στο τραύμα και στην ανάγκη να ζήσει ξανά.
Η επούλωση δεν είναι λήθη. Είναι η αργή, δύσκολη διαδικασία του να μάθεις να κουβαλάς το ανείπωτο χωρίς να σε καταπίνει.
Και σε τέτοιες ιστορίες, ίσως το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία, είναι να μην ξεχνάμε. Να μην προσπερνάμε.
Γιατί πίσω από κάθε πρωτοσέλιδο, υπάρχει ένας άνθρωπος — και στην περίπτωση του Δημοσθένους, ένα παιδί που παλεύει να ξαναβρεί το νόημα της ζωής.
