Μια γυναίκα δολοφονείται έξω από έναν αστυνομικό σταθμό. Έξω από έναν χώρο που υποτίθεται ότι είναι σύμβολο ασφάλειας, προστασίας, νόμου. Και τι κάνει η αστυνομία; Δεν τρέχει να σώσει τη ζωή της, δεν οργανώνει άμεσα προστασία, δεν αφήνει καν τα γεγονότα να μιλήσουν από μόνα τους. Το περιπολικό… παίρνει τη Βανδή.
Ναι, καλά το διαβάσατε. Η διασημότητα κερδίζει προτεραιότητα, η καθημερινή ζωή ενός πολίτη όχι. Η πολιτεία και οι υπηρεσίες της δίνουν ξεκάθαρο μήνυμα: οι ζωές των «απλών» ανθρώπων δεν μετράνε όσο μια φωτογραφία σε κόκκινο χαλί.
Η Κυριακή Γρίβα πέθανε με τον πιο τραγικό τρόπο, και ταυτόχρονα η δημόσια εικόνα της αστυνομίας πέφτει σε κενό. Η πραγματικότητα δεν συγχωρεί τις δικαιολογίες: η προτεραιότητα των αρχών βασίζεται σε ποιον γνωρίζεις, όχι στο ποιος κινδυνεύει. Το ηθικό κενό που αφήνει πίσω του αυτό το γεγονός είναι ασύλληπτο.
Και το πιο σκληρό; Κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται σοβαρά για αυτό. Η κοινωνία αρκείται σε εικόνες και δημοσιεύματα, ενώ οι αρμόδιοι συνεχίζουν την ίδια ακριβώς τακτική: αστέρια και ονόματα πάνω από ανθρώπινες ζωές. Όποιος δεν έχει δημόσιο προφίλ, ας προετοιμαστεί να μετρήσει τη ζωή του σε δεύτερη κατηγορία – μέχρι την επόμενη Κυριακή Γρίβα.
Η αλήθεια είναι πικρή: η διαφορά μεταξύ προστασίας και επίδειξης είναι πλέον ορατή σε όλους μας. Το περιπολικό έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ποιον πραγματικά νοιάζει να
σώσει. Και αυτό το μήνυμα δεν ξεχνιέται.
