Η πρόσφατη απρόκλητη επίθεση Σύρων μεταναστών εναντίον ενός 14χρονου μαθητή προκαλεί οργή και δικαίως. Δεν είναι ένα “μεμονωμένο περιστατικό” που πρέπει να περάσει στα ψιλά, αλλά ένα ξεκάθαρο δείγμα έλλειψης σεβασμού προς τη χώρα που τους φιλοξενεί.
Η Κύπρος έχει δείξει τεράστια ανεκτικότητα και ανθρωπιά. Έχει ανοίξει τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις γειτονιές της σε ανθρώπους που αναζητούν ασφάλεια και μια καλύτερη ζωή. Όμως η φιλοξενία δεν είναι μονόδρομος. Συνοδεύεται από υποχρεώσεις.
Το να ζητάμε σεβασμό στους νόμους και στους ανθρώπους της χώρας δεν είναι ρατσισμός , είναι απλός ρεαλισμός. Όποιος επιλέγει να ζήσει εδώ, οφείλει να λειτουργεί μέσα στο ίδιο πλαίσιο κανόνων που ισχύει για όλους. Οι πράξεις βίας, είτε προέρχονται από Κύπριους είτε από ξένους, δεν έχουν καμία δικαιολογία.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο την εύκολη κατηγορία του “ρατσισμού” κάθε φορά που ζητά τάξη και λογοδοσία. Δεν μιλάμε για καταγωγές, αλλά για συμπεριφορές. Και όταν ένα παιδί 14ετών πέφτει θύμα επίθεσης, η σιωπή δεν είναι ανθρωπιά, είναι συνενοχή.
Η φιλοξενία είναι αξία. Η ασυλία στην ανομία όμως, όχι.
