Τελευταία, παρατηρείται. κάτι που προκαλεί ανησυχία: σε κρίσιμες στιγμές, αντί να λειτουργούν οι θεσμοί όπως πρέπει, βλέπουμε πολίτες να τρέχουν για να καλύψουν κενά. Εθελοντές που τρέχουν να βοηθήσουν, άνθρωποι που οργανώνουν μόνοι τους λύσεις, κοινότητες που αναλαμβάνουν καθήκοντα που θα έπρεπε να διαχειρίζεται το κράτος.
Δεν λέω ότι ο εθελοντισμός είναι κακός — αντιθέτως, δείχνει πόσο δεμένη είναι η κοινωνία μας. Το θέμα είναι ότι όταν η κρατική μηχανή βασίζεται σε αυτόν για να λειτουργήσει, κάτι πάει στραβά. Οι πολίτες δεν θα έπρεπε να είναι η πρώτη γραμμή αντιμετώπισης, αλλά συχνά φαίνεται ότι έχουν γίνει.
Αυτό που είναι πιο στενάχωρο είναι ότι τίνει να γίνει φαινόμενο. Από κοινωνικές υπηρεσίες που υπολειτουργούν μέχρι κρίσιμες καταστάσεις όπου η βοήθεια έρχεται κυρίως από εμάς, τους ίδιους τους πολίτες, αντί για τους αρμόδιους φορείς. Το κράτος χάνει τη δύναμή του όταν δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και το μόνο που μένει είναι η κοινωνία να τρέχει πίσω από τα προβλήματα.
Και ναι, η αλληλεγγύη είναι υπέροχη , αλλά η αλληλεγγύη δεν είναι υποκατάστατο του κράτους. Όταν οι εθελοντές γίνονται η λύση, δεν δείχνει απλώς ανιδιοτέλεια· δείχνει διολίσθηση.
Μιχάλης Αντωνίου
