Στον χώρο της ενημέρωσης, υπάρχει ένας θεμελιώδης κανόνας: να μην δημοσιοποιούνται λεπτομέρειες ή αιτίες αυτοχειρίας, ώστε να προστατεύεται η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και να αποτρέπονται φαινόμενα μίμησης. Είναι ένας κανόνας σωστός, αναγκαίος, και στηρίζεται στην ευαισθησία απέναντι στην ανθρώπινη ζωή.
Όμως υπάρχουν και εκείνες οι σπάνιες, δύσκολες περιπτώσεις, όπου η σιωπή δεν υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον — το προδίδει.
Η υπόθεση της Έλενας Φραντζή ήταν μία από αυτές. Μια νεαρή γυναίκα που βίωσε κακοποίηση, μεγάλωσε μέσα σε ένα σύστημα που την πρόδωσε ξανά και ξανά, και τελικά έβαλε τέλος στη ζωή της. Το γεγονός αυτό δεν ήταν απλώς μια προσωπική τραγωδία. Ήταν ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που απέτυχε να προστατεύσει ένα παιδί.
Αν τα ΜΜΕ τότε ακολουθούσαν «τυφλά» τη δεοντολογία της σιωπής, η ιστορία της Έλενας ίσως να είχε μείνει θαμμένη σε μια αστυνομική ανακοίνωση δύο γραμμών. Όμως η δημοσιογραφία —στην ουσία της— δεν υπάρχει μόνο για να καταγράφει, αλλά και για να αναδεικνύει τα προβλήματα πίσω από τις γραμμές.
Μιλώντας για την Έλενα, ο Τύπος δεν προσέβαλε τη μνήμη της· την τίμησε. Έδωσε φωνή σε όσους ζουν παρόμοιες σιωπές, ανάγκασε θεσμούς να λογοδοτήσουν και άνοιξε έναν εθνικό διάλογο για την κακοποίηση, την πρόληψη και την ευθύνη του κράτους.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθούν οι κανόνες της δεοντολογίας — κάθε άλλο. Αλλά σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει κρίση, ανθρωπιά και μέτρο. Κάθε ιστορία δεν είναι ίδια, και κάποιες φορές, για να υπηρετήσεις πραγματικά την αλήθεια, πρέπει να την πεις, ακόμη κι αν πονάει.
