Γυναίκα πειργράφει τα όσα βίωσε στο Γ.Ν.Λαρνακας ενόσω περίμενε για να εξετάσουν το σύζυγό της
Τι είδαν τα μάτια μου ψες βράδυ… Χθες στις 9:15 πήγαμε με τον σύζυγό μου στις Πρώτες Βοήθειες στη Λάρνακα. Περιμέναμε 3 ολόκληρες ώρες. Τελικά φύγαμε χωρίς να τον εξετάσουν, γιατί κρίναμε πως η κατάστασή του δεν ήταν τοοόσο επείγουσα. Αυτό όμως που με προβλημάτισε περισσότερο δεν ήταν μόνο η αναμονή. Ήταν ότι πολλοί ασθενείς έφευγαν γιατί απλώς δεν άντεχαν άλλο. Η κοπέλα φώναζε ονόματα ανθρώπων που είχαν ήδη φύγει και μετά έμπαινε μέσα χωρίς να καλέσει τους επόμενους. Τελικά έμπαιναν μόνο τα επείγοντα που έφταναν με ασθενοφόρο και τα μικρά παιδιά (απόλυτα κατανοητό). Ένα παιδί με αυτισμό περίμενε για ώρες κλαίγοντας ασταμάτητα. Άλλο παιδί, που ήταν εκεί πριν από εμάς, όταν φύγαμε εξακολουθούσε να περιμένει με 39 πυρετό. Και το αποκορύφωμα: Μια κοπέλα, κατά την αναμονή της, έκανε εμετό και λιποθύμησε. Το κεφάλι της έμεινε μέσα στον εμετό. Χρειάστηκαν 8 λεπτά για να ανοίξει η πόρτα και να βγουν να τη βοηθήσουν και 17 λεπτά για να έρθει καθαρίστρια να καθαρίσει τον χώρο. Δεν γράφω αυτό το ποστ για να κατηγορήσω τους εργαζόμενους. Γράφω γιατί κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Γιατί όταν άνθρωποι φεύγουν άρρωστοι, παιδιά υποφέρουν και περιστατικά καταρρεύσεων δεν αντιμετωπίζονται άμεσα, τότε οφείλουμε να μιλήσουμε. Η υγεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα
