Η υπόθεση του 9χρονου Ν. Ν. Τ. δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένα ηχηρό παράδειγμα θεσμικής αποτυχίας, κρατικής αδράνειας και συστηματικής παραβίασης των δικαιωμάτων παιδιών με αναπηρία στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Είναι η απόδειξη ότι, όταν η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως «επιχειρηματική επιλογή» και όχι ως θεμελιώδες δικαίωμα, το παιδί είναι εκείνο που πληρώνει το τίμημα. Όπως αναφέρει η μητέρα του παιδιού “Ο …. είναι παιδί με μεικτή νευροαναπτυξιακή αναπηρία (ΔΕΠΥ, Δυσπραξία, ΔΑΦ). Από το 2020 φοιτούσε σε ιδιωτικό σχολείο στη Λεμεσό. Παρά τη συνεχή θεραπευτική του στήριξη (λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, ειδική αγωγή) και την έγκαιρη ενημέρωση του σχολείου (κάτι που το σχολείο αρνείται), ουδέποτε του παρασχέθηκε ουσιαστική εκπαιδευτική προσαρμογή. Δεν υπήρξε διαφοροποίηση διδακτικού υλικού, προσαρμογή αξιολόγησης ή συστηματική συνεργασία με τους θεραπευτές του παιδιού (κάτι που οι θεραπευτές επιβεβαιώνουν).“
Συνεχίζοντας η μητέρα είπε πως “ Αντίθετα, το παιδί αποθαρρύνθηκε, υποτιμήθηκε και τελικά αποκλείστηκε. Δεσμευτική απόφαση, ανύπαρκτη εφαρμογή Η αρμόδια Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης εξέδωσε δεσμευτική απόφαση: Ο …. δικαιούται να φοιτά στη γενική τάξη με παρουσία συνοδού και παροχή ειδικής εκπαιδευτικής στήριξης. “
Σύμφωνα με την μητέρα “Παρά την απόφαση: • το σχολείο αρνήθηκε την εφαρμογή της, • αρνήθηκε την παρουσία συνοδού ακόμη και με πλήρη κάλυψη του κόστους από την οικογένεια, • εξέφρασε αυθαίρετη άποψη ότι το παιδί «δεν μπορεί να ανταποκριθεί», • και το απέκλεισε από το σχολικό πλαίσιο για σχεδόν 2 μήνες. Η ζημιά είναι πραγματική και βαριά: μαθησιακή οπισθοδρόμηση, κοινωνική απομόνωση, ψυχολογικός κλονισμός, προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ενός παιδιού. “
Η μητέρα είπε πως “Ακόμη πιο ανησυχητική από τη στάση του σχολείου είναι η στάση του κράτους. Το Υπουργείο Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας δήλωσε εγγράφως ότι: «Δεν νομιμοποιείται να παρέμβει στους εσωτερικούς κανονισμούς ιδιωτικού σχολείου, διότι πρόκειται για ιδιωτική επιχείρηση» με επιχειρήματα λέγοντας πως “Η θέση αυτή είναι: • νομικά εσφαλμένη, • αντίθετη με την εθνική νομοθεσία περί ειδικής αγωγής, • σε ευθεία σύγκρουση με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (CRPD), • και επικίνδυνα επιτρεπτική για διακρίσεις. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει κυρώσει τη Σύμβαση CRPD. Η Σύμβαση έχει υπερνομοθετική ισχύ και δεσμεύει όλες τις κρατικές αρχές. Το κράτος δεν μπορεί να αποσύρεται επικαλούμενο την «ιδιωτική φύση» ενός σχολείου, όταν το ίδιο: • το αδειοδοτεί, • εγκρίνει τους κανονισμούς του, • και οφείλει να το εποπτεύει. Παραβιάσεις της Σύμβασης CRPD Στην παρούσα υπόθεση παραβιάζονται ευθέως: • Άρθρο 24 – Εκπαίδευση: στέρηση πρόσβασης στη συμπεριληπτική εκπαίδευση. • Άρθρο 7 – Παιδιά με Αναπηρίες: αγνόηση του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού. • Άρθρο 5 – Μη Διάκριση: διάκριση λόγω αναπηρίας. • Άρθρο 9 – Εύλογες Προσαρμογές: άρνηση συνοδού. • Άρθρο 4 – Υποχρεώσεις του Κράτους: αποτυχία εποπτείας ιδιωτικού φορέα. Η μόνη αρχή που επέδειξε άμεση ανταπόκριση ήταν η Επίτροπος Διοικήσεως. Όμως, χωρίς εκτελεστική εξουσία, η παραβίαση συνεχίζεται.“
Το ερώτημα δεν είναι αν τα ιδιωτικά σχολεία θέλουν να συμπεριλάβουν παιδιά με αναπηρία. Το ερώτημα είναι αν το κράτος ανέχεται τον αποκλεισμό τους.
Όταν η εφαρμογή δεσμευτικών αποφάσεων ειδικής αγωγής μετατρέπεται σε «σύσταση», όταν η ισότητα εξαρτάται από την οικονομική άνεση ενός σχολείου, όταν ένα παιδί εξαναγκάζεται να αλλάξει σχολείο για να αποκτήσει δικαιώματα, τότε δεν μιλάμε για παιδαγωγικό πρόβλημα μιλάμε για θεσμική διάκριση. Κανένα παιδί αόρατο Η υπόθεση του …. δεν ζητά προνόμια. Ζητά εφαρμογή του νόμου. Ζητά ένα κράτος που να προστατεύει τα παιδιά του όλα τα παιδιά. Η σιωπή και η αδράνεια δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Υ.Γ Η ιστοσελίδα μας κατέχει όλες τις επιστολές ωστόσο δεν τις δημοσιεύει προς το παρών. Καλούμε τους αρμόδιους να δώσουν λύση άμεσα στο θέμα αυτό.
