Κείμενο αγανάκτησης έστειλε οικογένεια κτηνοτρόφων στο ecosmoscy, εκφράζοντας την απόγνωση τους.
Όταν σκοτώνεις μια φάρμα, δεν σκοτώνεις μόνο ζώα αλλά ΖΩΕΣ.
Σκοτώνεις τον κόπο μιας ζωής.
Σκοτώνεις τον ιδρώτα μιας οικογένειας.
Σκοτώνεις το μέλλον των παιδιών της.
Στο όνομα του αφθώδους πυρετού και της εφαρμογής ευρωπαϊκών πρωτοκόλλων, χιλιάδες ζώα οδηγούνται σε θανάτωση, ακόμη και υγιή, την ώρα που έχει ήδη ξεκινήσει ο εμβολιασμός.
Για δεκαετίες πληρώνουμε εκατοντάδες εκατομμύρια σε πρόστιμα για ρύπους για τους υγειονομικούς χώρους ταφής στον Κοτσιάτη και στην Κόσιη επειδή δεν εφαρμόζουμε ευρωπαϊκές οδηγίες και κανονισμούς.
Όταν όμως πρόκειται για την επιβίωση της κτηνοτροφίας μας, τα πρωτόκολλα εφαρμόζονται με αυστηρότητα.
Με ένα μόνο θετικό αποτέλεσμα προχωρούμε σε μαζική θανάτωση ζώων.
Είτε πρόκειται για κτηνοτροφική μονάδα με 10 ζώα είτε για μονάδα με 1.000.
Κόποι μιας ζωής σβήνονται μέσα σε λίγες ώρες.
Ας το σκεφτούμε απλά.
Αν σε μια φάρμα εμφανιστεί ένα άρρωστο ζώο, καταστρέφουμε ολόκληρη τη φάρμα;
Αν σε μια καλλιέργεια εμφανιστεί μια ασθένεια σε ένα φυτό, καταστρέφουμε όλη την παραγωγή χωρίς δεύτερη σκέψη;
Ή μήπως απομονώνουμε το πρόβλημα και το αντιμετωπίζουμε;
Αυτό λέει η κοινή λογική.
Όχι η τυφλή ισοπέδωση.
Την ίδια ώρα, άλλες χώρες επενδύουν στον πρωτογενή τους τομέα, τον προστατεύουν και τον ενισχύουν, γιατί γνωρίζουν ότι αποτελεί στρατηγικό πυλώνα της οικονομίας τους.
Εμείς τι κάνουμε;
Τον στραγγαλιζουμε με τα ίδια μας τα χέρια.
Και το τίμημα δεν είναι μόνο οικονομικό.
Ήδη χάθηκε ένας άνθρωπος στη Δρομολαξιά από το άγχος και την απόγνωση που δημιούργησε αυτή η κατάσταση.
Και φοβάμαι ότι αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χαθούν μόνο ζώα και φάρμες.
Κινδυνεύουμε να χάσουμε και ανθρώπους.
Να διαλυθούν οικογένειες.
Σκέφτηκε κανείς τι σημαίνει αυτό για έναν κτηνοτρόφο;
Τα ζώα δεν είναι απλώς ζώα.
Δεν είναι αριθμοί σε ένα χαρτί.
Είναι ο μόχθος μιας ζωής.
Είναι τα ξενύχτια, ο ιδρώτας, οι αγωνίες και οι θυσίες μιας ολόκληρης οικογένειας.
Εγώ μεγάλωσα σε οικογένεια κτηνοτρόφων.
Ο πατέρας μου και ο αδελφός μου είναι άνθρωποι που έμαθαν να ζουν μόνο από τη δουλειά τους.
Ο πατέρας μου είναι ένας άνθρωπος που σηκωνόταν κάθε μέρα από τις 4 τα ξημερώματα για να πάει στη φάρμα.
Χωρίς αργίες. Χωρίς ωράριο. Χωρίς ξεκούραση.
Και όσοι τον γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά ποιος άνθρωπος είναι.
Ένας άνθρωπος έντιμος και εργατικός.
Ένας άνθρωπος που έμαθε να ζει μόνο από τον ιδρώτα του.
Κανείς από όσους τον γνωρίζουν δεν αμφισβητεί την τιμιότητα και την εργατικότητά του.
Μεγάλωσα δίπλα σε αυτή τη φάρμα.
Σε μια φάρμα που χτίστηκε με κόπο, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο.
Μια φάρμα 56 χρόνων.
Πενήντα έξι χρόνια ζωής για την οικογένειά μας.
Πενήντα έξι χρόνια που κράτησαν όρθια την οικογένειά μας.
Πενήντα έξι χρόνια ιδρώτα, ξενυχτιών και θυσιών.
Η φάρμα αυτή δεν είναι απλώς μια επιχείρηση.
Είναι η ζωή μας.
Γιατί αυτή η φάρμα με μεγάλωσε.
Με σπούδασε.
Με πάντρεψε.
Εκεί μεγάλωσα.
Από τον πατέρα μας, έμαθα τι σημαίνει δουλειά, ευθύνη και αξιοπρέπεια.
Μιλώντας αυτές τις μέρες με παιδιά άλλων κτηνοτρόφων, συνειδητοποιώ ότι όλοι λέμε το ίδιο πράγμα.
Μεγαλώσαμε με τον ίδιο τρόπο.
Με τις ίδιες στερήσεις.
Με τους ίδιους γονείς που δούλευαν ασταμάτητα για να κρατήσουν ζωντανές τις φάρμες τους.
Και όλοι έχουμε την ίδια αγωνία.
Να μη χαθεί μέσα σε λίγες ώρες ο κόπος μιας ολόκληρης ζωής.
Δεν θα έπρεπε, άραγε, την ώρα που θανατώνονται χιλιάδες ζώα μπροστά στα μάτια των ανθρώπων που τα μεγάλωσαν, να υπάρχει ένας γιατρός ή ένας ψυχολόγος;
Κάποιος να σταθεί δίπλα τους;
Κάποιος να τους κρατήσει όρθιους την ώρα που βλέπουν τη ζωή τους να καταρρέει;
Ή μήπως για κάποιους όλα αυτά είναι απλώς αριθμοί σε μια αναφορά;
Και τελικά το ερώτημα παραμένει:
Αυτούς που έφεραν την ασθένεια εδώ, πού τους έχουμε;
Ποιος λογοδότησε;
Δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ να τιμωρείται.
Καμία ευθύνη. Μόνο σιωπή. Μόνο συγκάλυψη.
Το λαμπρόν, λέει η παροιμία, εκεί που πέφτει κρούζει.
Και σήμερα πέφτει πάνω στους κτηνοτρόφους και στις οικογένειές τους.
Για κάποιους είναι απλώς μια απόφαση σε ένα γραφείο.
Για εμάς είναι μια ζωή ολόκληρη.
***Γράφει η κόρη ενός κτηνοτρόφου.
Μια κόρη που μεγάλωσε με στερήσεις παιδικής ψυχαγωγίας, χωρίς πολλές διακοπές, χωρίς βόλτες, χωρίς λούνα παρκ.
Μια κόρη που πολλές φορές στερήθηκε την παρουσία του πατέρα της σε αποφοιτήσεις και βραβεύσεις, γιατί εκείνος δούλευε μέρα και νύχτα για να κρατήσει όρθια την οικογένειά του και τη φάρμα του.Ετσι είναι βλέπετε τα παιδιά των κτηνοτρόφων…
Και σήμερα βλέπει τον κόπο μιας ζωής να σβήνει.
Σήμερα δεν χάνονται μόνο ζώα.
Σήμερα χάθηκαν πενήντα έξι χρόνια ζωής.
Και μαζί τους, οικογένειες ολόκληρες…
