Ο χρόνος μετά τον καρκίνο.
Όπως έχω γράψει πολλές φορές τον Ιούνιο του 2019 διαγνώστηκα με καρκίνο στο πάγκρεας, χειρουργήθηκα, μετά επικουρικές χημειοθεραπείες και 9 μήνες μετά το τέλος των θεραπειών μετάσταση στο ήπαρ.
Έκανα περίπου 35 χημειοθεραπείες γι’ αυτό και το εξολοθρεύσαμε.
Τρεισήμισι χρόνια με ολόκληρες εξετάσεις και πέρυσι κοντά στα έξι χρόνια υποτροπή και μετάσταση στον πνεύμονα.
7 χρόνια πάλης, ζω μια άλλη ζωή, από τις 7 μέρες τις εβδομάδας τις δυο μόνο αισθάνομαι καλά.
Ο χαρακτήρας μου είναι μαχητικός και δυναμικός, όλη μου η ζωή οικογενειακή, επαγγελματική, προσωπική ήταν γεμάτη δυσκολίες, τίποτα εύκολο, σαν να κουβαλούσα μόνη μου με σχοινιά μια βάρκα να την βγάλω από τη θάλασσα για να μην την σπάσει η φουρτούνα.
Ωστόσο με τις μάχες μου και με τις δυσκολίες μου, ήμουν εγώ ζωντανή, υγιής, ακούραστη.
Απ’ όταν ήρθε ο καρκίνος ο παλιός κόσμος γκρεμίστηκε και μέσα στη αλλοφροσύνη μου, χωρίς να το συνειδητοποιώ άρχισε μέσα μου να χτίζεται ένας καινούργιος κόσμος, ένας καινούργιος εαυτός μου, σε πολλά πράγματα καλύτερος, πολύ καλύτερος, αλλά και πολύ πικραμένος.
Το ένιωσα έντονα χθες κοιτώντας φωτογραφίες.
Σε μία ήμουν με την εγγονή μου περίπου ένα χρόνο πριν την διάγνωση. Ήταν η τελευταία μου πριν την διάγνωση. Ζήλεψα. Τον εαυτό μου.
Συγχωρέστε με για το πικραμένο κείμενο. Είχα ανάγκη να το μοιραστώ και μόνο με σας μπορώ να το κάνω.
Θέλω να σας ευχηθώ
Καλό Πάσχα και του χρόνου να είμαστε εδώ και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.
