Με μόλις 280 ψήφους, ο Δημήτρης Μπάρος εξασφάλισε θέση στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Πάφου, αξιοποιώντας τις ιδιαιτερότητες του εκλογικού συστήματος και την κατανομή εδρών της «Άμεσης Δημοκρατίας».
Το γεγονός ότι ένας υποψήφιος με τέτοια εκλογική απήχηση θα καθίσει στα βουλευτικά έδρανα για πέντε χρόνια, προκαλεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο το σύστημα εκπροσώπησης αντανακλά πραγματικά τη βούληση των πολιτών ή απλώς τα τεχνικά κενά της εκλογικής διαδικασίας.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία του κυπριακού κοινοβουλίου δεν αναδείχθηκε μέσα από μια μαζική πολιτική στήριξη, αλλά μέσα από έναν μηχανισμό που επιτρέπει την εκλογή με ελάχιστη λαϊκή συμμετοχή.
Η προσωπική του διαδρομή –από υψηλές σχολικές επιδόσεις και στρατιωτική θητεία, μέχρι σπουδές που διακόπηκαν, ταξίδια, επαγγελματικό πόκερ και αθλητικές δοκιμασίες– προσθέτει έναν σχεδόν κινηματογραφικό χαρακτήρα στην ιστορία του. Ωστόσο, η πολιτική δεν κρίνεται από βιογραφικά, αλλά από τη δύναμη της λαϊκής εντολής.
Και εδώ ακριβώς γεννάται το ερώτημα: μπορεί μια έδρα με 280 ψήφους να εκφράζει ουσιαστικά μια κοινωνία χιλιάδων πολιτών;
