Δεν ξέρω αν υπάρχουν σωστά λόγια για τέτοιες ιστορίες. Γιατί όταν ένας άνθρωπος μένει δίπλα στον άλλον μέχρι το τέλος, χωρίς φωνές, χωρίς επίδειξη, χωρίς να ζητά τίποτα, τότε μιλάμε για κάτι πολύ μεγαλύτερο από αγάπη. Μιλάμε για στάση ζωής.
Ο Τραϊανός Δέλλας έμαθε τον κόσμο να τον βλέπει σαν έναν σκληρό αμυντικό, έναν άνθρωπο ήρεμο, σοβαρό, σχεδόν ανέκφραστο. Όμως η πραγματική του δύναμη δεν φάνηκε στα γήπεδα, ούτε στις επιτυχίες και στα τρόπαια. Φάνηκε στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του, όταν στάθηκε δίπλα στη Γωγώ Μαστροκώστα με τρόπο σιωπηλό αλλά τεράστιο.
Δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει ήρωας στα μάτια του κόσμου. Δεν μίλησε πολύ, δεν έδωσε παραστάσεις, δεν έκανε τη δυσκολία τους δημόσιο θέαμα. Ήταν εκεί. Κάθε μέρα. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι κουράζονται εύκολα, εκείνος έμεινε. Και αυτό λέει πολλά για το ποιος πραγματικά είναι.
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν στα εύκολα και χάνονται στα δύσκολα. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που όταν όλα σκοτεινιάζουν, γίνονται το φως του άλλου. Ο Δέλλας έδειξε πως η αγάπη δεν είναι τα μεγάλα λόγια ούτε οι εικόνες προς τα έξω. Είναι να κρατάς το χέρι κάποιου όταν φοβάται. Να αντέχεις μαζί του τον πόνο. Να είσαι παρών ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ελπίδα.
Ίσως τελικά οι πιο δυνατοί άνθρωποι να είναι αυτοί που πονάνε αθόρυβα. Αυτοί που δεν ζητούν αναγνώριση για όσα δίνουν. Και ο Τραϊανός Δέλλας έδειξε ακριβώς αυτό: πως η αληθινή αγάπη φαίνεται στην υπομονή, στην αξιοπρέπεια και στην παρουσία. Στο να μένεις δίπλα στον άνθρωπό σου μέχρι το τέλος, αγόγγυστα.
