ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
Βρεθήκαμε στο ζεστό και φιλόξενο σπίτι της αγαπημένης κα. Τούλα; Κακουλλή μας κέρασε σπιτίσια ελιόπιτα από τα χέρια της, και μιλήσαμε για την ζωή της και το συγγραφικό της έργο ως συγγραφέας και δημοσιογράφος, μια τεράστια μορφή για τον πολιτισμό της Κύπρου μας.
- Θα θέλαμε να μας πείτε για την δική σας εποχή, να μας συγκρίνετε την τότε εποχή με την σημερινή ?
Την γιαγιά μου, το σπίτι μου, την παλιά καμάρα, το κάγκελο έξω στην αυλή με τα γλυκά του κουταλιού, αλλά τζαι τες αρμαρόλλες με την τατσιά που ήταν τα πόδια τους βουττιμένα στο πετρέλαιο για να μην ανεβαίνουν πάνω οι λύμπουροι, αλλά πιο πολύ η αγνή ανεμελιά του κόσμου, η ανθρωπιά, η αθωότητα, που σήμερα αυτά χάθηκαν ο κόσμος είναι χαμένος στα προβλήματα και το φθόνο.
2. Να μας πείτε λίγα λόγια για την καριέρα σας, πως ξεκινήσατε να γράφετε, και ως δημοσιογράφος
Το μεγάλο μου όνειρο ήθελα να γίνω ηθοποιός, θυμάμαι τότε στο σχολείο σε όλες τις παραστάσεις, και τα θέατρα είχα τον πρωταγωνιστικό ρολό, φυσικά όταν το είπα του πατέρα μου ότι θα ήθελα να γίνω ηθοποιός, η απάντηση του ήταν ‘’μόνο πάνω από το πτώμα μου’’ και χαρακτήρισε τα γνωστά της τότε εποχής, καταλάβεις … τελικώς τελείωσα την εμπορική ακαδημία που ποτέ δεν μου άρεσε αυτό, αλλά ούτε και με έκφραζε, δεν ταίριαζε με το χαρακτήρα μου αυτό και τα όσα αγαπώ και ήθελα να κάνω. Σημείωσε πάντα από μικρή έγραφα τις καλύτερες εκθέσεις, δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ, το είχα πάντα με το γράψιμο αγαπούσα, και αγαπώ το γράψιμο. Ο πατέρας μου είχε πει τότε στον γυμνασιάρχη πως γράφω πολύ καλά και κυρίως ποιήματα, μετά βέβαια ο γυμνασιάρχης με κάλεσε στο γραφείο του, εγώ πήγα με φόβο δεν ήξερα, με είδε και μου λέει, α εσύ είσαι που γράφεις, κάθε μέρα λοιπόν θα μου γράφεις ένα ποίημα κάθε μέρα, τώρα πως η αγγαρεία με την έμπνευση συμβάδιζαν δεν ξέρω, αλλά τα κατάφερνα κάθε μέρα με περίμενε στην πόρτα
Βέβαια ποτέ δεν έπαψα να γράφω, και αρκετά βιβλία και βραβεύσεις για το έργο μου.
3. Ποια η άποψη σας για την παιδεία σήμερα ?
Χμμ για την παιδεία σήμερα ? ειδήμων δεν είμαι γιατί ούτε στα σχολεία είμαι ούτε ζω μέσα στα σχολεία, αλλά από πράγματα που παρακολουθώ, διαβάζω, ακούω, μένω άναυδη , παράδειγμα όταν είναι κάποιες μέρες που έχουμε επέτειο, όπως ας πούμε ρωτάς την νεολαία τι έγινε το 1974 και απαντάνε δεν ξέρω, είναι τραγικό, αυτό νομίζω τα λέει όλα για την ερώτηση, δυστυχώς οι νέοι μας δεν γνωρίζουν την ιστορία του τόπου μας της Κύπρου μας, αν και πιστεύω πως η τεχνολογία και αυτά τα κινητά τηλέφωνα έκανα μεγάλη ζημιά στον άνθρωπο, και ίσως η ιστορία της Κύπρου μας δεν διδάσκετε όσο θα έπρεπε και όπως θα έπρεπε στα σχολεία , λυπάμαι.
4. Μιας και έκλεισαν κιόλας 50 χρονιά και πάμε από την τούρκικη εισβολή θα θέλαμε να μας πείτε μια κουβέντα στο κόσμο και ειδικότερα στους πολίτικους
Μακάρι να βρεθεί μια λύση, αλλά δύσκολο το βλέπω, και αδύνατον εδώ που φτάσαμε, δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη. Μακάρι ο θεός να δώσει φώτιση στους πολίτικους και να αφήσουν τα κόμματα και να πράξουν σωστά επιτέλους για αυτό τον τόπο, οι τούρκοι είναι λαός ανυποχώρητος και αδίσταχτος, ότι έχουν πιάσει οι τούρκοι δεν το αφήνουν και αυτό το βλέπουμε καμία ελευθέρια πουθενά όπου πάτησε τούρκος, λυπηρό.
